Søren H. H. Larsen () var ein norsk fysikar. Han tok militærutdanning i Sverige i 1944 og deltok i militæroperasjonar i Finnmark i 1945. I 1950 tok han cand.real. ved Universitetet i Oslo og doktorgraden tok han i 1958 ved Universitetet i Oxford med Gordon Dobson som vegleiar. Frå 1955 var han amanuensis ved Nordlysobservatoriet i Tromsø. Frå 1959 til 1962 var han lektor ved universitet i Oslo, så ved University of Chicago fram til 1963, før han i 1963-1964 var forskar ved NCAR Boulder. Han reiste attende til Universitetet i 1964 der han var lektor fram til 1987, før han vart seniorforskar ved NAVF fram til 1990.
Han var ein pioner innan arbeidet med stratosfærisk ozon. I 1950 og 1951 utførte han ozonmålingar i Longyearbyen på Svalbard. Dette var dei første ozonmålingane frå ein høgarktisk stasjon. Desse målingane var viktige for Dobson då han starta ozon-målingane i Antarktis i 1956.
Målingane hans frå norske stasjonar er nokre av dei lengste måleseriane i verda av ozon.
Frå 1970 til 1976 var han medlem av Den internasjonale ozonkommisjonen.
Kjelder
Thormod Henriksen, Solstråling, Gyldendal, 2002 ISBN 82-05-30406-8
Kategori:Norske fysikarar Kategori:Fysikarar på 1900-talet Kategori:Elevar ved Universitetet i Oslo Kategori:Elevar ved Universitetet i Oxford