Banhèras de BigòrraTanben prononciat [baɲˈeɾɔs] dens airaus pròches segons Eric Gonzales (https://wikigram.locongres.com/index.php?title=5._Sous-dialectes_et_parlers_gascons). Lo lingüista e toponimista Patrici Pojada qu'accèpta la grafia Sales per Salas, en seguent la prononciacion locala, alavetz qu'arrefusa Banhères. (locaument: Banhères de BigòrraPatrici Pojada, Repertòri toponimic de las Comunas de la Region Miègjorn-Pirenèus, ed. Loubatières, Portèth de Garona, 2009, p. 84 , e Bagnères-de-Bigorre en francés) qu'ei ua vila d'Occitània, en Gasconha e en Bigòrra. Que's situa administrativament en departament deths Hauts Pirenèus dera region administrativa d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia Banhèras de Bigòrra Era prononciacion qu'ei [ba'gnéras] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : A Banheras, A Bagneres, ath sègle XII, Bagneres en 1285, de Bagneriis, en 1300 e 1342, de Banheriis, en latin, en 1300 e 1313, Banheras en 1429, Baignères (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII)Michel Grosclaude et Jean-François Le Nail, Dictionnaire toponymique des communes des Hautes-Pyrénées intégrant les travaux de Jacques Boisgontier, Conseil Général des Hautes-Pyrénées, 2000 https://www.archivesenligne65.fr/article.php?laref=915&titre=bagneres-de-bigorre.
Com per Banhèras de Luishon, Banhèras que vien de balneum, « banh », dab eth sufixe -aria(s)Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 46.
Eth nom de Banhèras qu'ei atestat sonque despuish 1171. Era vila qu'èra citada en latin atau : Vicus aquensis « eth vilage deras aigas », Aquæ bigerritanas « Eras aigas bigordanas ».
Miquèu Grosclaude qu'escriu a bon dret Banheras (de Bigòrra) : eth resultat deth sufixe latin -arias qu'ei -èras (è obèrta), mes pr'amor dera nasala nh, è que's barrè en é, fenomèn corrent en gascon, que totun non se non pas en una grafia larga. Apuèi, la a finau passa a e, perque los noms feminins en -as son prononciats es.
Solanhets Era prononciacion qu'ei [soula'gnéts] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : quartier des Soulagnets en 1749, Soulagnets en 1790, Soulaignet (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
Segon Robèrt Aymard [qui sièc eth diccionari Palay], solanhet qu'ei un diminutiu de solan, « tèrra ath sorelh, penent de montanha expausat ath sud ». Tots eths Solanhet(s) correspónen pas a aquera situacion geografica; Soulagnet qu'ei tanben un patronime biarnéshttps://www.filae.com/nom-de-famille/SOULAGNET.html e eras aglomeracions petitas o ostaus d'aqueth nom que pòden estar nommats d'après eth proprietari.
Er' Espona Era prononciacion qu'ei ['éra 'spouna] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : Lesponne en 1790, Lesponne (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
Eth mot espona qu'ei un toponime pro espandit [ath sud dera] Gasconha e mei qu'en hauta montanha. Que vien regularament deth latin sponda. Eth sens d'origina qu'ei de « bòrn de lièit », puèi de « flanc d'un naviri ». En gascon, que correspón a un flanc de montanha, ua desnivelacion alongada, que hè bordadura o eventuaument limit naturau. Miquèu Grosclaude que pensa eth nom designava era longa vath quasi rectilinèa der Ador dera Espona, puish qu'estó hornit après ath vilatge.
Istòria
Administracion
Demografia
En era populacion qu'èra de abitants e era densitat qu'èra de ab/km².
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab era comuna
Véder tanben Comunas deths Hauts Pirenèus
Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna de Gasconha Categoria:Comuna de Bigòrra Categoria:Comuna deths Hauts Pirenèus Banhèras Categoria:Comuna de Naut Ador