Escalquens (Escalquens en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de la Nauta Garona e la region d', ancianament de Miègjorn-Pirenèus
Geografia Comuna de l'airal urban de Tolosa a al sud-èst de Tolosa al tèrme de Lauragués L'abitat es subretot constituit de lotejaments d'ostals individuals. La municipalitat a acceptat l'urbanizacion e lo reculament de las activitats agricòlas. vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn. Perimètre del territòri
Toponimia Las fòrmas ancianas son Escalquensis, Esquenis, Escalqueins, Escalquencs, Escalquencz, Escalquenx, le tot sense data Émile Connac, Dictionnaire topographique du département de la Haute-Garonne, manuscrit, 1882, Vol. 2, p. 1074, cercar sus Gallica, A. Ramon des Calquenes, cap a 1200 (legir d'Escalquencs), Esqualquencs en 1428 Ernest Nègre, Toponymie générale de la France, volume II, n° 13 715Raymond Corraze, Le diocèse civil de Toulouse en 1428 : géographie et onomastique, in Annales du Midi, 1953, p. 125 . Segon Dauzat, Escalquens ven de *Skalkingos, del nom germanic d'òme (visigotic) Scalco, ambe'l sufixe germanic -ing Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, reedicion Librairie Guénégaud, 1984, p. 269. Segon Negre, Escalquens ven del nom germanic d'òme Scalcho, ambe'l sufixe -ingos . Segon les Féniés, en fòrma de sintèsi, le nom germanic es Scalco e le sufixe es -ingosBénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 182. Segon J. Astor, le sufixe -ingos se crosèt ambe un sufixe -inco [supausat] ligur ( >-enc) e s'es confondut ambe el Jacques Astor, Dictionnaire des Noms de Familles et Noms de Lieux du Midi de la France, ed. du Beffroi, 2002, p. 983, mès en toponimia aquel crosament es pas necessàri per explicar les resultats -encs > -ens.
Istòria Pendent l'Ancian Regime, Escalquens èra de la diocèsi civila de Tolosa, doncas de la província de Lengadòc, de la generalitat de Tolosa, de l'archidiocèsi de Tolosa e de la senescauciá de Tolosa. Le vocable de la glèisa es Sant Martin. En 1790, Escalquens èra del canton de Basièja, en l'an IX, del canton de Montgiscard Dictionnaire des localités de la Haute-Garonne, p. 14 e 1 https://docplayer.fr/14783413-Dictionnaire-des-localites.html https://docplayer.fr/14783413-Dictionnaire-des-localites.html.
Administracion
Demografia
En la populacion èra de abitants e la densitat èra de ab/km².
Lòcs e monuments
Lo castèl del sègle XVI, uèi ostal de vila, que daissa aparéisser traças de bastiments d'epòca romanica e de l'epòca gotica La glèisa Sant Martin que data del sègle XIV que lo campanal es una replica del de la Basilica de Sant Sarnin que l'escais es .
Embessonatge Torres de la Alameda , vila de meteissa talha prèpa de Madrid
Véser tanben Comunas de la Nauta Garona
Ligams extèrnes site de la vila
Nòtas e referéncias
Categoria:Comuna del Tolosan Categoria:Comuna de la Nauta Garona Categoria:Comuna del Tolosan