Una mitralhiera (var. mitralhièra, mitralhèira, mitralhèra; mitralhadera, mitralhadoira), es una arma de fuòc automatica utilizant de municions d'un calibre inferior a 15 mmDins lei país de l'OTAN e lei país de l'èx-blòt sovietic — que representan la màger part dei mitralhièras actualas — lo limit es respectivament fixat a 12,7 mm e a 14,5 mm.. L'objectiu d'aquela arma es d'obtenir una poissança de fuòc, una portada e una cadéncia de tir superioras ais armas d'infantariá individualas (fusius, fusius d'assat, etc.).
L'idèa de crear una tala arma apareguèt tre la fin de l'Edat Mejana, mai lei premierei mitralhièras vertadieras apareguèron dins lo corrent de la segonda mitat dau sègle XIX. La Premiera Guèrra Mondiala demostrèt son interès e entraïnèt sa generalizacion au sen deis armadas modèrnas. Aquela evolucion s'acompanhèt per una multiplicacion dei modèls amb lo desvolopament de mitralhièras leugieras destinadas a l'infantariá e de mitralhièras pesantas destinadas a la proteccion de veïculs. Puei, dins leis ans 1930-1940, leis Alemands combinèron aquelei dos tipes d'armas per crear de mitralhièras polivalentas (MG34, MG42, etc.) que venguèron la nòrma après la Segonda Guèrra Mondiala.
Dempuei 1945, lei mitralhièras an pauc evoluït. Pasmens, demòran un element centrau de l'armament de l'infantariá e dei veïculs de combat. Pòdon tanben equipar de naviris, d'aeronaus e d'unitats antiaerianas.
Istòria
Premiereis idèas e emergéncia dau concèpte
Tre l'aparicion dei premiereis armas de fuòc, d'inventors e d'engenhaires assaièron d'imaginar de sistèmas per aumentar la cadéncia de tir dei projectiles leugiers. Per exemple, l'Italian Leonardo da Vinci (1452-1519) dessenhèt lei plans d'una pèça d'artilhariá equipada de plusors canons parallèls. Pasmens, ges de maquina eficaça foguèt realizada e, en causa dei duradas lòngas qu'èran necessàrias per tornar cargar una arma de fuòc d'aqueu tempsDurant lei guèrras revolucionàrias e napoleonencas, lo recargament d'un fusiu francés Charleville necessitava totjorn entre un vintenau e un trentenau de segondas., l'utilizacion de projectiles multiples foguèt privilegiada per aumentar la poissança de fuòcEn particular, l'artilhariá utilizava de boitas de mitralha qu'èran formadas d'un cilindre emplit de balas de plomb. En 1784, foguèron inventats lei premiereis obús de balas (a l'origina dau tèrme Shrapnel)..
La premiera arma capabla d'aumentar d'un biais significatiu la cadéncia de tir foguèt construcha en 1718 per l'Anglés James Puckle (1667-1724). Dicha « canon de defensa », èra una arma dotada de barrilhets precargats. Podiá tirar 63 còps en 7 minutas, siá tres còps mai qu'un mosquet dau periòde, e èra destinada a la proteccion dei naviris còntra leis abordatges. Dins aquò, foguèt pas adoptadaLa produccion de l'arma èra onerosa e sa fisabilitat èra fòrça febla. De mai, la mitralha utilizada per rebutar leis abordatges èra pus eficaça e pus simpla d'utilizacion..
La mitralhièra Gatling
La revirada dau projècte de James Puckle entraïnèt l'abandon de l'idèa fins a 1862 e lo depaus d'un brevet per l'engenhaire estatsunidenc Richard Jordan Gatling (1818-1903). Son arma utilizava un sistèma de 6 a 10 canons rotatius, çò que permetiá de parallèlizar leis operacions de tir e d'aumentar la durada de refrejament dei tubes sensa demenir la cadéncia de tir.
Adoptada per l'armada estatsunidenca en 1865, recebèt mai d'un melhorament coma lo passatge dei cartochas de papier ais estugs metallic. Pasmens, l'arma demorava pesanta e sa talha limitava sa mobilitat sus lo prat batalhier. De mai, èra considerada coma una pèça d'artilhariá e èra donc generalament utilizada a partir de posicions alunchadas de l'infantariá enemiga.
La mitralhièra Reffye
En Euròpa, lo decenni 1860 veguèt tanben l'aparicion de modèls de mitralhièra. En particular, l'armada francesa modifiguèt una mitralhièra bèlga dicha mitralhièra Montigny per desvolopar la mitralhièra Reffye. Èra equipada de 25 canons de 13 mm cargats d'un còp gràcias a de blòts culassa levadísLa mitralhièra Reffye èra una modificacion de la mitralhièra Montigny que teniá 37 canons parallèls de 11 mm. Uei, aqueu concèpte es dich canon de balas.. Lei cartochas èran mesas a fuòc per formar una mitralhada corta. Aquò permetiá una cadéncia de tir d'un centenau de projectiles per minuta.
Pasmens, coma ais Estats Units, l'arma foguèt considerada coma una pèça d'artilhariá e foguèt rarament utilizada d'un biais eficaç durant la guèrra de 1870-1871En 1870-1871, lei « canons de balas » foguèron principalament utilizats per atacar lei batariás d'artilhariá prussianas. Òr, aquò limitava son eficacitat en causa de la distància entre lei canons de balas e lei pèças advèrsas. De mai, lei canons prussians, precís e poderós, dispausavan d'una portada superiora que li donava l'avantatge.. Dins aquò, la batalha de Gravelotte mostrèt sa poissança antipersonala considerabla quand una batariá de sièis mitralhièras Reffye neutralizèt 500 cavaliers prussians en 90 segondas.
L'idèa de raprochar lei mitralhièras dau prat batalhier foguèt aplicada per lo premier còp per lei Britanics a la batalha d'Ulundi en 1879. Dotadas d'armas de modèl Gatling, lei soudats britanics arrestèron aisament lei cargas dei Zolos e destruguèron l'armada enemiga en 30 minutas en despiech d'una clara inferioritat numerica. Lei problemas rescontrats amb l'utilizacion dei cartochas de papier (enraiatges frequents, estocatge malaisat... etc.) generalizèt tanben l'idèa d'adoptar de municions metallicas.
Lei mitralhièras Nordenfeldt e Gardner
Dins lo corrent deis annadas, lei mitralhièras foguèron tanben adoptadas per de marinas militaras per protegir certanei naviris còntra lei torpilhaires leugiers. Dos modèls, lei mitralhièras Nordenfeldt e Gardner, s'impausèron. Lo premier utilizava plusors tubes en parallèl e una municion pesanta (25,40 mm). Lo segond utilizava un ò dos canons alimentats per un cargaire verticau e una municion pus leugiera (11,4 mm). Durant d'assais oficiaus davant l'Amirautat britanica, l'arma tirèt còps en 27 minutas e 36 segondas. Après aqueu succès, foguèt rapidament adoptada per la flòta e per lei fòrças terrèstras dau Reiaume Unit.
Lei mitralhièras Maxim e Hotchkiss
A la fin dau sègle XIX, la mitralhièra èra l'objècte de recèrcas importantas en Euròpa, especialament au Reiaume Unit. Plusors modèls apareguèron mai l'arma realizada per l'engenhaire estatsunidenc Hiram Maxim (1840-1916) se destrièt gràcias a son sistèma d'alimentacion. D'efèct, utilizava l'energia dau reculament consecutiu a un tir per ejectar l'estug vuege e plaçar una municion novèla dins la chambra de tir. Premiera arma realament automatica, foguèt crompada per lo Reiaume Unit, Alemanha, Russia e Àustria-Ongria. Demostrèt rapidament son interès durant lei guèrras colonialas onte permetiá a de pichonei fòrças europèas d'anientar rapidament d'armadas indigènas numericament superiorasPer exemple, a la batalha d'Òmdurman, una fòrça angloegipciana de òmes destruguèt una armada madista de òmes gràcias a sei mitralhièras. Lei madistas perdiguèron tuats e bleçats còntra aperaquí 430 tuats ò bleçats per seis adversaris..
Pasmens, l'arma aviá tanben d'adversaris car la fisabilitat de son mecanisme èra febla e car la logistica de l'epòca aviá de dificultats per fornir lei quantitats de municions necessàrias a son utilizacion. Pasmens, aquelei reticéncias dispareguèron pauc a pauc. En particular, Alemanha e Russia concebèron de modèls melhorats que conoguèron un usatge intensiu durant lei doas guèrras mondialas.
En parallèl dau desvolopament de la mitralhièra Maxim, apareguèt un autre tipe de mitralhièra que s'inspirava d'un sistèma inventat en 1895 per l'Austrian Adolph Von Odkolek (1854-1917). Son brevet foguèt rapidament crompat per la companhiá francesa Hotchkiss. Basat sus un mecanisme d'emprunt de gas, èra de fabricacion aisada (30 pèças solament) e una clau especiala permetiá de cambiar lo canon sus lo prat batalhier. Adoptada per l'armada francesa, conoguèt tanben una utilizacion fòrça importanta durant lei doas guèrras mondialas.
Aquelei progrès entraïnèron tanben l'aparicion de reflexions sus l'utilizacion dei mitralhièras au sen de l'infantariá. Ansin, au començament dau sègle XX, de companhiás especializadas foguèron creadas au sen dei regiments. Remplacèron una partida dei companhiás d'artilhariá regimentàrias. Pasmens, en causa de l'encombrament important deis armas, lei mitralhièras èran encara consideradas coma d'armas defensivas car podián pas seguir un assaut. L'armada bèlga trobèt en 1914 una solucion parciala a aqueu problema en encrocant de mitralhièras a de carretasLo 12 d'aost de 1914, aquò permetèt a l'armada bèlga d'infligir una desfacha suspresa a l'armada alemanda a la batalha de Halen. Après un premier afondrament victoriós còntra la cavalariá alemanda, lei Bèlgas desplacèron rapidament de mitralhièras sus la linha de frònt. En fàcia de la multiplicacion dei tirs de mitralhièra, lo comandament advèrs subrestimèt l'importància dei fòrças bèlgas e arrestèt seis atacas dins lo sector.Pendent la Guèrra Civila Russa, l'utilizacion de carretas ataladas foguèt tanben adoptada per lei partisans rus..
La generalizacion dei mitralhièras en 1914-1918 transformèt la natura de la guèrra. D'efèct, en causa de sa poissança de fuòc, èra quasi impossible de desplaçar a descubèrt dins una zòna defenduda per una tala arma. Ansin, utilizada amb lei rets de barbelats, la mitralhièra foguèt largament a l'origina de la guèrra dei trencadas.
Lo fusiu mitralhaire ò mitralhièra leugiera
Vèrs la fin de la Premiera Guèrra Mondiala, la necessitat per l'infantariá d'èsser acompanhada per de mitralhièras entraïnèt l'aparicion dau fusiu mitralhaire (ò mitralhièra leugiera). Aqueleis armas èran leugieras e aisadas d'installar gràcias a una cabra d'encombramnet feble. En revènge, utilizavan sovent de cargaires, e non de bendas, çò que limitava la cadéncia de tir. Èran sovent de derivats d'armas existentas e la fisabilitat dei premiers modèls èra febla. Per exemple, lo Chauchat francés aviá de problemas d'enraiatges frequents e èra mau protegit còntra la fanga.
Après 1918, lo fusiu mitralhaire foguèt l'objècte d'un important esfòrç de recèrca per desvolopar d'armas melhoras e pus fisablas coma lo BREN britanic ò lo Degtiarev DP 28 sovietic. Venguèt alora lo centre dei grops de combat de l'infantariá. Largament utilizat dins lo corrent de la Segonda Guèrra Mondiala, demorèt en servici dins la màger part deis armadas regularas fins ais ans 1980 gràcias a son còst feble. Pasmens, d'ara endavant, es sovent remplaçat per de mitralhièras polivalentas.
Lei mitralhièras pesantas
En fòra de la recèrca regardant lei fusius mitralhaires, certanei nacions s'interessèron au desvolopament de mitralhièras pesantas capablas de tirar de municions pus poderosas qu'aquelei dei fusius d'infantariá. Destinadas ai veïculs, ais avions ò ai posicions defensivas fortificadas, aqueleis armas apareguèron dins lo corrent deis annadas 1920. L'arquetipe n'es la Browning M2 inventat en 1921 per John Moses Browning (1855-1926). Totjorn en servici a l'ora d'ara, aquela mitralhièra utiliza una municion de 12,7 x 99 mm inicialament concebuda per la lucha antiaeriana mai qu'èra tanben capabla de destrurre la totalitat dei blindats de l'epòcaA l'ora d'ara, es totjorn eficaça còntra lei butas dotadas d'un blindatge leugier..
Durant la Segonda Guèrra Mondiala, leis Aliats faguèron un usatge intensiu dei mitralhièras pesantas. Itàlia, Japon e l'Union Sovietica desvolopèron lei sieunas mitralhièras pesantas, generalament a partir de municions encara pus poderosas coma lo 14,5 x 114 mm sovietic inicialament destinat ai fusius anticarris. Datant de 1944, la KPV sovietica equipa totjorn un nombre fòrça important de veïculs.
Lei mitralhièras polivalentas