Galapian (en francés tanplan coma en occitan) es ua comuna agenesa, lingüisticament gascona, situada dens lo departament d'Òut e Garona e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia

vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn. Perimètre deu territòri

Toponimia La prononciacion es [gala'pjaŋ]. Las fòrmas ancianas son : paroch. Sancti Christophori de Calapiano, en latin, en 1240, eccl. de Galapiano, en latin, en 1309, castrum de Calapiano, en latin, en 1271, capella de Calapia en 1326, ecclesia Sancti Christophori de Galapiano, en latin, en 1512, p. de Galapiano, de Pompejaco et de Quintrano, en latin, en 1520, Galapian en 1540, par. Sti Christophori de Galapiano cum annexis suis, en latin, au sègle XVIIBénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes. Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012, p. 126-127. Segon Dauzat, lo nom es escur; l'autor evòca shens certitud Apian, nom meridionau d'òmeAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 309. Negre, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, explica lo nom per l'occitan galapian, « galavard, òme gran e mau bastit, òme shens moralitat ». Segon Bénédicte Boyrie-Fénié, Negre interprèta Galapian coma un nom d'origina germanica, deu francic *wala hlaupan, « sautar plan », que donèt en occitan galapian e en francés galoper e galopin. Aqueth nom deu lexic generau es tròp pejoratiu per poder donar un nom a ua parròpia. L'autora part d'un aute etime germanic *wal-apia, de *wal, « estanh, sanha » e d'un segond element -apia frequent dens los idronimes, puish la finala -an, frequenta en toponimia. Lo resultat seré *galapian. Per sosténer aquera ipotèsi, i a de lòcs vesins, Les Merles (de l'occitan marla, « tèrra marlosa » (vengut deu gallic *margila) e Pas de la Grave, de l'occitan grava, « tèrra peirosa e inondabla près d'ua aiga, sanha », e l'element germanic es plan present dens la toponimia agenesa (per exemple, los noms d'aiga Trec e Gupia). Tot aquò es shens certitud. Las fòrmas Calapiano, damb la velara sorda, son probablament maishantas transcripcions o suposicions etimologicas ! L'impression es que l'autora tira conclusions deu sens recent dens ua lenga romanica deus resultats deu mot germanic *wala hlaupan per un toponime que data benlèu deus prumèrs temps deu germanisme en Agenés e tanben que cèrca ipotèsis idronimicas per un lòc situat en situacion dominanta, sus ua tuca que tresplomba los rius vesins de 65 m. Pompejac Lo nom es tanben lo d'ua comuna vasadesa e l'etimologia es probablament la metissa : lo nom latin d'òme Pompeius, damb lo sufixe -acum Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, reedicion Librairie Guénégaud, 1984, p. 539Jacques Astor, Dictionnaire des Noms de Familles et Noms de Lieux du Midi de la France, ed. du Beffroi, 2002, p. 940Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes. Gironde, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2008, p. 245.

Istòria En 1839, Pompejac estoc incorporat a la comuna .

Administracion

Demografia

En la populacion èra de abitants e la densitat èra de ab/km². Pompejac

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas damb la comuna

Véser tanben Comunas d'Òut e Garona Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna de Guiana Categoria:Comuna d'Òlt e Garona Categoria:Comuna d'Agenés