Augar (Auga en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia La prononciacion qu'ei [aw'ga]. Las fòrmas ancianas que son Algar au sègle XIau, segon Marca, Augar au sègle XIIIau, Augaar/Augar en 1385, Augaa en 1437, Auguaa en 1538, Augua en 1544, Auga (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 361.
Segon Dauzat, lo nom qu'ei escur; Augar qu'ei a comparar dab lo basco alga, « prada, pastura, estrame » Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 36. Segon Lemoine, citat per Miquèu Grosclaude, lo nom que vien de auca; r finau que correspón au sufixe collectiu -aria (sic); pr'amor de la situacion sus un tuc, lo gascon augar qu'ei exclús .
Segon Miquèu Grosclaude, pr'amor de l'accentuacion sus la darrèra sillaba, que i a ua consonanta latenta. Los derivats augaret, augaròt, augaron que marcan ei -r. Qu'ei donc lo mot augar, dab lo sufixe collectiu -are, a despieit de la situacion hauta remarcada per Lemoine; Grosclaude qu'escriu i a dens la comuna Lui de França e un arriu petit nommat Los Augarons, « las cocudas »; lo mot gascon augar qu'ei explicable benlhèu per alga (vegetacion d'aiga) o lo basque alga, « prada, pastura, estrame » .
Istòria
Administracion
Demografia
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab la comuna
Véder tanben
Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn