Bolvir es un municipi de la Comunautat Autonòma de la Generalitat de Catalonha, de la província catalana de Girona e de la comarca de Bassa Cerdanha.
Toponimia La prononciacion es [bul'bi]. Las fòrmas ancianas son villam Vulverri en 937, Boluirr dins lo Capbreu de l'Acte de Consecracion de la Seu d'Urgèl, Volvir en 952, Volvir en 958, Bulvir en 968 e 985, Vulvirri en 1011, Buluuiro en 1074, 1180-85, Boluir en 1180-85 e en 1195, Boluirrio en 1306, Bolvir en 1359 e al sègle XIII, etc. Bolvir es un nom basc o ibèrobasc. Ven de Buru-iri « lo vilatge del cap, dissimilat en Bulŭiri, que mena a Bolvir. Lo nom s'aplicava al Veinat d'Amunt, lo vesinat pus naut (de costuma, la populacion tend a davalar a partir d'un primièr site naut). Se la fòrma d'origina de buru es bulu, i a pas agut besonh de dissimilacion. Las fòrmas ancianas son sovent ambe rr dobla, çò que poiriá far supausar un segond element en erri « país, paratge » puslèu que iri, mès lo nom es en i e non pas en e Joan Coromines, etc, Onomasticon Cataloniæ, vol. III, p. 60-61 https://web.archive.org/web/20231210131528/https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=9860. Talltorta La prononciacion es [taʎ'tɔrtə] o [taʎ'ttɔrtə]. Las fòrmas ancianas son Taltorta en 941, al sègle X, 1086, 1163, al sègle XIII, 1072, 1253, 1268 i 1463, Tayltorta en 1359. La primièra iniciala ven pas del grèc latinizat thallus « tija », pas gaire passat dins las lengas romanicas. Es un nom a associar ambe Talltendre, del municipi de Bellver de Cerdanya, tanben sus un pujòl, tanben ambe las fòrmas ancianas essencialament en Tal- e non Tall-. Sembla que tall siá degut a una atraccion paronimica. En realitat son de noms de castèls, formats ambe un imperatiu, coma Tal-te-vull (> Talteùll), Tornatort > Tornafort (tres castèls). Los noms presents venon de « auça-te fèrament, coma mon orguèlh de senhor », del latin tolle, -te, « se plaçar pus naut, s'enorguelhir »; per l'autre Tal-ten-te : siá ten-te fèrme (tal coma t'ai fait). Dins tal-tol-te, i agèt una dissimilacion l-l > l-r, çò qu'assimilèt lo nom als toponimes en tort, torta; las fòrmas en -a s'explican per la neutralizacion de e e a en catalan oriental. Dins tal-ten-te se passèt la repercussion de liquida acostumada (coma cartó > cartró) e l'atraccion del catalan tendre èra inevitabla Joan Coromines, etc, Onomasticon Cataloniæ, vol. VII, p. 219-220 https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=42501.
Nòtas e referéncias