vinheta|400x400px|Mapa de las províncias de l'Empèri roman après 120. La Gàllia cisalpina, indicada dins aquela mapa, fugèt annexada a l'Itàlia a la fin de la republica en -42.
A l'epòca de la Roma antica, dins los darrièrs sègles de la Republica puèi jos l'Empèri la nocion d'Itàlia evoluèt per acabar a designar la peninsula italica dins sa totalitat, de Brindisi fins als Alps, pasmens concernís pas jamai las illas, levat dins lo periòde pòst tetrarquic (sègle IV). S'agissiá ja d'un territòri pla vast e marcat per fòrça granda diversitat etnica e sociala. Malgrat la difusion de la romanizacion, aquela Itàlia unificada per Roma, coma aquela d'uèi, gardèt sempre de fòrts particularismes locals.
Espandiment del toponime Segon los testimoniatges d’Ecatèu de Milet, de segur, puèi d’Antiòc de SiracusaSegon Denys d'Halicarnasse, Antiquités romaine, I, 12, 3 ; I, 35 et I, 73, 3 ; Strabon, Géographie, VI, 1, 4, 254 ; et Étienne de Byzance, s. v. e de Timèu de TauromenionSegon Denys d'Halicarnasse, op. cit., I, 73 ; et Strabon, op. cit., III, 136 et V, 24 ; Pseudo-Aristote, De mir. ausc., 78., lo tèrme d’Itàlia, nomenada tanben Oenòtria, renviava a l’origina a una partida limitada del Brutti antic, d’en primièr la region que se trapa al sud de l’istme separant lo golf de Squillace e de Sant’Eufemia, puèi que s'espandís entre Laos, sul penjal versant tirenian, e MetapontL'actual Metaponto, massatge de la comuna de Bernalda Bernalda., sul penjal ionian, e fin finala l’ensemble de la Granda Grècia.
Lo tèrme d'Itàlia designava enseguida la partida de la peninsula situada al sud de l'Esino, bòna de la Gàllia cisalpina. La limita entre l'Itàlia e la Gàllia cisalpina foguèt mai tard portada ai Rubicon.
Jos August, lo tèrme d'Itàlia designa l'ensemble de la peninsula, fins als Alps. Mai precisament, l'Itàlia designa la partida de la peninsula divisada en regions. Los Alps còcias n'èran exclusidas.
Al Bas-Empéri, lo tèrme d'Itàlia èra utilizat per qualificar un diocèsi: lo diocèsi d'Itàlia, comprenent, en mai de la peninsula, las províncias insularas de Corsega, de Sardenha e Sicília e tanben las províncias alpestras dels Alps còcias e de Rètia. L'Itàlia designava tanben una prefectura: la prefectura d'Itàlia, compausada dels diocèsis d'Itàlia, d'Illíria e d'Africa.
L'Itàlia romana: una excepcion fàcia a las províncias vinheta|Una partida de la Taula de Peutinger, copia de l'epòca renaissença d'una mapa romana del sègle IV, mostrant al centre lo sud d'Itàlia. Jos la Republica e pendent lo Naut Empèri, se considerava jamai que Sicília, Sardenha e Corsega foguèsson partida de l'Itàlia. Tanben, jos l'empèri, una partia de l'Itàlia actuala dependava de las províncias dels Alps: Alps còcias ou Rètia. Las limitas de l'Itàlia, al nòrd de la peninsula foguèron cambiadissas: fòrça pòble ne contestavan lo territòri: pòblrs italiòts, Ligurs, Etruscs puèi Cèltas e Romans. La preséncia Cèlta foguèt sufisentament fòrta e influenta per que lo nòrd de l'actuala Itàlia fuguèt longtemps considerada coma una partida del mond celtic e nomenat Gàllia cisalpinala Gàllia d'abant los Alps o Gàllia TranspadanaGàllia d'al delà del Pò. Per aquel títol foguèt la sola partida de la peninsula que foguèt efectivament una província romana, la província de Gàllia cisalpina. Après Cesar pasmens aquela província desapareis venent d'esperel entièra un tròç de l'Itàlia.
Lo territòri de l'Itàlia, que foguèt le primièr camp d'espandiment de la poténcia romana, foguèt integrada a l'Empèri espelissent segon de modalitats variablas: colonias romanas e latinas, tractats d'alianças (Fœdus), confiscacion du territòri. Jamai pasmens l'Itàlia foguèt considerada coma una província, aquel tèrme essent reservat a l'administracion dels territòris non italics. Se lo mot provincia est es a vegadas utilizat per unas de nòstras fonts al respècte amb las foncions en Itàlia es pas jamai dins son sens administratiu o tecnic mas dins son sens mai larg, aquel de "districte jos l'autoritat d'un magistrat", tanben a l'epòca tardièra lo Digeste parla la provincia del prefècte de la Vila, atal se trapa tanben jos la Republica lo tèrme provincia utilizat per la gestion de las selvas de la peninsula. Quitament quand l'Itàlia a pas pus de privilègis al respècte de las províncias, après la Tetrarquia, lo poder roman evita sempre lo mot província, utilizant aquel de region (regio, regiones).
En efièch après la Guèrra sociala lo destin dels Italians e dels Romans fa pas qu'un e la peninsula se destriava fòrça dels autres territòris contrarotlats per Roma. L'aveniment de l'Empèri renforcèt dins un primièr temps aquela situacion, l'Itàlia gausissent d'un prestigi inegalat, de privilègis fòrts e al meteis temps d'una posicion egemonica militara mas tanben economica en Mediterranèa. Sols los Italians èran totes ciutadans romans mercé al drech del sol (Jus Soli), pasmens aquel privilègi èra tanben donat au las colonias romanas dins las províncias ont las vilas beneficiavan del Jus Italicum. L'integracion progressiva de las províncias a l'Empèri, lor romanizacion juridica e culturala, lor desvelopament economic e social, relativizèt, al sègle III, aquela excepcion italiana. Lo sègle II marca un cambiament: dins aqueles domènis lo pes de las províncias comença a passar aquel d'Itàlia, l'administracion de l'Itàlia s'aprocha d'aquela des província. Las dificultats del sègle III e las reformas post-tetraquicas acabant definitivament amb l'excepcion, quitament se lo pes del prestigi passat demora. L'alunhament dels emperaires, la fondacion d'una novèla capitala en Orient e las divisions nascudas de las invasions barbaras fan una Itàlia de nòu divisada dins la Nauta Edat Mejana.
L'òbra d'August vinheta|Las onze regions d’August La nòva organizacion augustèa acaba l'integracion de l'anciana Gàllia cisalpina dins l'Itàlia: las regions nordencas de la peninsula, de la Ligúria a la Transpadana (actuala Lombardia) dintravan plenament dins l'Itàlia. Aquela darrièra foguèt divisada en onze regions administrativas. Numèro Denominacion usuala Compausantas Regio I Latium et Campania (Laci e Campània) Laci, comprenent: Latium vetus (Laci Vièlh); Latium novum (Laci Nòu) o Latium adiectum (Laci ajustat); Campània, comprenent: La quita Campània; Picentina. Regio II Apulia et Calabria (Polha e Calàbria) La Polha, partida de l'anciana Granda Grècia, comprenent la quita Polha (Dauniana e Peucecia) e la Messàpia (Calàbria e Salentin) Regio III Lucania et Bruttium (Lucània e Brutis) L'Esnòtria, partida de l'anciana Granda Grècia, comprenent: Lucania (Lucània) ; Bruttium. Regio IV Samnium (Samni) - Regio V Picenum (Picèn) - Regio VI Umbria (Ómbria) e Ager Gallicus L'Umbria (la quita Ómbria), en dejó de l'Apenin; La Volumbria (Volómbria), al delà de l'Apenin ; L'Ager Gallicus. Regio VIIAquel territòri correspond, gaireben, a l'actuala region de Toscana. Fòrça istorians modèrnes, mercé als escrichs antics a tornar a l'integracion a l'empèri roman, en -27 , de l'ancian territòri etrusc jos la forma de Regio ....... Etruria (Etrúria) - Regio VIII Aemilia (Emília) - Regio IX Liguria (Ligúria) - Regio X Venetia et Histria (Venècia e Istria) - Regio XI Transpadana - L'Itàlia es alara la partida mai privilegiada de l'Empèri: totes los sieus abitants liures son ciutadans romans e son exemptats de l'impòst dirècte, levat l'impòst novèl suls eretatges creat per finançar los besonhs militars (retirada dels veterans).
Jos l'Empèri
A partir del sègle II La plaça de l'Itàlia dins l'empèri, al sègle II comença a pèrdre de sa preponderància. La romanizacion de las províncias, e per d'unas l'integracion plan començada de lors elèits al sen dels òrdres equèstre e senatorial mermèt lo caractèr excepcional de l'Itàlia. Quitament se los Italians demoran majoritaris al senat gaireben fins a la fin del sègle, la dintrada dels provincials cambièt la donada politica. Lo sègle II vei l'Empèri governat per d'Emperaires eissits de familhas provincialas que son pasmens d'origina italiana: Trajan e Adrian eissis de l'Ispània, Antonin le Pietós de Narbonesa. Dempuèi los primièrs ans premières del sègle, Trajan deguèt reglamentar la preséncia dels senators en Itàlia, los obligant a possedir una partida importanta (un tèrç) de leos tèrras en Itàlia: segon Plina le Jove (VI, 19), de senators abitava de fièch en Itàlia coma dins una ostalariá, coma de viatjaires. La mesura aguèt pas qu'un efièch limitat e la tornèt par Marc Aurèli mas dins una mesura mendre (un quart de las tèrras).
D'autres factors qu'asseguravan sa preeminéncia sus l'Empèri cambian pauc a pauc dins un van que dura tot lo long del sègle e comencèt al sègle I. Las legions ara fixadas a la frontièras de l'Empèri, dins de províncias alunhadas, regionalizan pauc a pauc lor recrutament. lo taus dels Italians dins l'armada merma, aquel dels provincials aumenta, quitament se los Italians an jamai abandonat los pòstes d'oficièrs coma aqueles de centurions, las regions tradicionalas de recrutament militar en Itàlia son cridadas pas qu'excepcionalament, a l'escasença de la creacion de novèlas legions per exemple, çò que faguèt Marc Aurèli.
Pendent longtemps aquels observacions èra piejadas per l'encastre d'una Itàlia romana sul declin, tocada per una crisi economica greva, la despopulacion e fin finala incapabla de s'opausar a la concurréncia de las províncias. S'es verai que dins unes domènis de las províncias saupèron captar de marcats realizat de per abans per l'Itàlia coma la ceramica sigillada, es malaisit d'extrapolar una situacion generala. Lo desplaçament de las produccions de sigilladas de l'Itàlia cap a Gàllia correspond tanben a l'emergéncia sul Ren de la demanda dels legionaris. Mai se pòt, amb Moses Finley, minimizar l'importància globala d'aquelas produccions dins l'economia antica. Al contrari una partida dels cercaires los considèran coma un marcaire de desplaçaments economics mai importants mas mens visibles dins nòstras fonts. Dins aquela perspectiva de camp d'escavacion donèron una mòstra plan fòrta e semblèron a vegada resumir lo destin de l'Itàlia e de son economia al sègle II. Es lo cas de la vila de Settefinestre vèrs Cosa, que vei sas produccions declinar puèi abandonadas vèrs 160-170. Aquí encora es riscat de generalizar l'istòria d'una sola region, e de voler ne tirar d'ensenhaments per tota l'Itàlia. D'autres regions mòstran al contrari un dinamisme agrari e economic, coma la region d'Aquileia. Sembla tanben que caldrà comprene las nombrosas importacions venent de las províncias non pas coma lo signe d'un declin de l'Itàlia mas puslèu coma la resultanta de la talha disproporcionada del mercat roman e d'una situacion tecnologica que fasiá qu'unes transpòrts maritims de longa distància èran pas pus economics que de transpòrts terrèstres de mejana distança. L'Itàlia a ela sola pòt pas noirir Roma, las importacions mòstran d'aquel fach mai que d'un declin que ven malaisit a veire al sègle II. Quitament lo declin demografic es pas pus plaçat abans la pèsta antonina e las consequéncias d'aquela darrièra son discutidas e pauc claras.