Блуз ці блюз (з , скорочіня од „blue devils“) є музичный штіл, котрый взникнув в афроамерицькій рабскій комунітї в 19. сторочу в США. Блюз є світьска музика, выходяча з реліґійных ґоспелів і шпірітуалів і є дуже овпливнена африцьков музиков автохтонных народів. На роздїл од шпірітуалів была в оріґіналнім блюз кладжена вага на соловый спів. Часто было хоснованя моделу кликаня-одповідь. Соловый голос быв пізнїше допроваджаный музичным інштрументом, барз часто ґітаров. Слово блюз в анґліцькім языку выражать депресівный став, што характерізує і много блюзовых складеб. Часто ся але обявують і складбы з веселым, фіґлярьскым ці сексуалным обсягом, єднак к характерістічным рисам того жанру належить, же текст скорше выражать почутя, як розповідать історію.
Блюз дав пряму основу джезу, реґтайму, кантрі (кантрі музику блюз в 19. сторочу лем овпливнив бо она выникла в 18. сторочу), рокенролу, року і далшым штілам западоевропской популарной музикы і овпливнило і много композіторів класічной музикы, і непряму основу про гіпгоп, поп мюзік.
Форма Найчастїшов і основнов формов блюз є дванадцятьтактова все докола повторяна слючка зо слїдуючім складом:
ТактГармонічна функція1. - 4.Тоніка5. - 6.Субдомінанта7. - 8.Тоніка9.Домінанта10.Субдомінанта11.Тоніка12.Домінанта
Прикладом простого блюзового допроваджаня є наслїдня поступность акордовых значок:
Мелодія Мелодіка выходить з блюзовой пентатонікы, котра є обычайно росшырёвана до дакотрых вецеґрадовых блюзовых шкал. Тіпічна є неточность меджі дуровым і моловым характером складбы - хоснованя великой і малой терції і великой і малой септімы (окреме часте є дурове допроводжаня в комбінації з моловов мелодічнов лініов). Далшым характерістічным тоном (єдным з тзв. blue notes) є зменшана квінта.
Рітм Про блюз є тіпічне штиртактове членїня такту, де є але кажда четвертина дале дїлена на дванадцятины – їднать ся о тріоловый рітм з одлегченов (або цілком вышмаренов) другов дванадцятинов у каждій тріолї. Тым выникать характерістічный „колысавый рітм“, котрый годен приближыти наприклад як повторяня слабік „дуба-дуба-дуба-дуба“.
В мелодії є з облюбов выужывано сінкоп і нароком неточного фразованя, котре ся „не змістить“ до основного рітму – тым є окрем гармонічного напнутя досягнуте і рітмічне напнутя меджі допроводжанём і соловов (співнов) лінков.
Представителї
Референції
Жрїдла
Література
Катеґорія:Музичны штилы