Росíйскый (або рýськый) язы́к ( ) є выходославяньскый язык індоевропской языковой родины, найрозшыренїшый подля кількости говорячіх серед вшыткых славяньскых языків і народный язык Росіян. Є єдным зо шестёх робочіх языків ОСН.
Історія Взник і староруська дїдовизна Російскый язык ся формовав на основі говорів северовыходной Руси (новґородьскых, ростовско=суздальскых). На роздїл од білоруського і україньского языка, котры ся вывивали у рамках Литовского великокнязївства, ся російскый язык вывивав в условіях Московского князївства, причім на нёго мали значный вплив уґро-фіньскы субстраты і шпеціфічны історічны условія ізолації од западных Славян.
Вплив церьковнославяньского языка Найвыразнїшов рисов в історії російского языка є обровскый вплив церьковнославяньского языка (котрый є своїм походжінём южнославяньскый). По многым сторочам на теріторії Московского штату екзістовала діґлосія: церьковнославяньскый язык быв языком културы, реліґії і літературы, докы говорова выходославяньска ся хосновала в звычайнім жывотї і часточно ай в урядній корешпонденції. То вело к масовому перевзятю словной засобы. Сучасный російскый язык є богатый на церьковнославянізмы, котры вытиснули оріґіналны выходославяньскы еквіваленты („время“ намісто „веремя“, „сладкий“ намісто „солодкый“, „надежда“ намісто „надїя“).
Імперьскый період і кодіфікація К розсяглым змінам дішло за час Петра I., кедь было заведжене гражданьске писмо і одкрыла ся дорога про чіселны пожычкы з европскых языків (голандьского, нїмецького, французьского). Конечну сінтезу народного говорового языка, церьковнославянізмів і европской лексікы провів Александр Пушкін в першій половинї 19. стороча, чім положыв основу сучасной літературной нормы.
Алфавіт і правопис Сучасный російскый алфавіт ся складать з 33 букв. В роцї 1918 го большевици кардінално зреформовали. Цїлём реформы было спрощіня правопису: з алфавіту были вылучены буквы Ѣ (ять), Ѳ (фіта), І (і десяткове) і было зрушене писаня твердого знаку (ъ) на концї слов по твердых согласных.
Особливостёв російской ґрафікы є хоснованя букв Ё, Ъ (твердый знак, котрый фунґує як роздїлный) і Ы. Правопис є до великой міры історічный і морфолоґічный, прото ся писомна подоба часто конкретно одлишать од реалной высловности (через силну редукцію гласных).
Діалекты Діалекты російского языка ся дїлять на два великы наріча і переходну зону: Северне наріча: вызначує ся оканём (яснов высловностёв непризвучного [о]) і выбуховым звуком [г]. Южне наріча: характерізує ся аканём (редукціёв [о] на [а]) і фрікатівным звуком [г], што го приближує к україньскій і білоруській высловности. Середнёросійскы говоры: переходна зона, котра споїла северный консонантізм (выбухове [г]) і южный вокалізм (аканя). Праві тоты говоры, головно московскы, ся стали основов літературного языка.
Література Филин Ф. П. Истоки и судьбы русского литературного языка. — М.: Наука, 1981. — 327 с. Иванов В. В. Историческая грамматика русского языка. — М.: Просвещение, 1990. Зализняк А. А. Древненовгородский диалект. — М.: Языки славянской культуры, 2004. — 872 с.
Поз. тыж Російскый алфавіт Реформа російского правопису 1918 Церьковнославянізмы
Позначкы
Референції
Катеґорія:Російскый язык Катеґорія:Выходославяньскы языкы Катеґорія:Языкы Росії