Тутейші, тутешні (, , , , , ) тото быв ендонім, самоідентифікація сільського населеня у подакотрых частях Восточної Европы, котроє не мало выраженої націоналної ідентичности.
Лінґвістично термін ся скапчує з носителями так званої простої мовы, некодифікованої бесіды на основі білоруськых діалектув из вливом польського, російського и литовського.
Феномен тутейшых ся головно просліжовав у лінґвістично мішаных реґіонах Восточної Европы, у тум числі в Білоруси, Польщи, Украйині, Литві тай Латвії, а май — у Полісьови тай Пудляшови. Самоідентифікація тутейшыми ся всокотила у Віленському краю в Литві до другої половины 20. стороча. Наприклад у 1989. році обзвідованя челяди, у чіїх паспортах была записана польська етнічнусть, указало, ож 4% из них раховали себе tuteišiai, 10% — литовцями и 84% — поляками.
У Польщи Термін ся першый раз у державнуй публікації ухосновав у 1922. році в попередньых резултатах польського списованя людности за 1921. рук. Ид тутейшым () приголосило ся 38,943 чоловік, булшина з них православної конфесії (38,135) и з сільської місности (36,729). У списованьови ся обясняло, ож ися катеґорія была про „людий, котрі не можут описати свою етнічность ниякым иншакым способом“. Списованя не включало Віленськый край.
У Литві Подля зглядованя, справленого на зачаткови 21. стороча етнолоґом Юрійом Внуковічом, місноє словянськоязычноє населеня у Віленському краї нечасто хоснує термін tuteišiai и вмісто того ідентифікує ся поляками, закладувучи таку ідентичнусть на своюй католицькуй („польськуй“) вірі, історичнуй памняти, містах походжіня, даже кедь они приказувут місным білоруськым діалектом, а не стандартным польськым.
У сучасному литовському дискурсі термін еволуціоновав у вонкашньый ярлык и пораз має неґативну конотацію и удкликує ся на май низкый соціалный статус. Ним ся часто конструює „гібридна“ етнічнусть, котра не є цілком польська, білоруська вадь литовська. При тому місні обывателі пораз хоснувут термін „тутейшый“, обы си жадати права на локалні ресурсы, наприклад вернутя землі у районах Вілнюса.
У Латвії Звіт из списованя людности в Латвії за 1930. рук характеризує тутейшых як католикув у Латґалії, приказувучых єднако по польськы, латвійськы и російськы, не мавучых выраженої етнічної ідентичности (латвійськоє списованя не признавало тых людий окремов етнічностьов). У звіті ся пише, ож такі люди могли легко міняти свою ідентифікацію пуд вливом ушылиякых націоналістичных орґанізацій, што приводило д різкым змінам у етнічному складі в подакотрых реґіонах; майзамітні зміны тото спад числа білорусув за десять рокув уд 1920 уд 75,630 до 36,029 и руст числа полякув, котрый не мож обяснити лиш природным приростом тай іміґраційов, з чого ся вчинив быв услідок, ож 5,000 тутейшых убрали ідентифіковати ся поляками. Окрем того, незнамоє їх число гадано рішило ся ідентифіковати росіянами вадь латвійцями.
Язык
Скапчані статі Поліщукы Підляшукы Восточні кресы Крайовці Проста мова
Референції
Бібліоґрафія