Славяньскы языкы суть ґрупа близкородинных языкôв індоевропской родины. Славяньскыма языками говорять дас 400-500 міліонôвBalto-Slavonic Natural Language Processing 2009 людей головно в Европі і Азії.
Дїлїня Славяньскы языкы традіційно дїлять на три конарї по ґеоґрафічнôм шырїню: Выходославяньскый конарь білоруськый російскый русиньскый* україньскый старовыходослявяньскый (щезлый) староновгородьскый діалект (щезлый) рутеньскый (щезлый)
Западославяньскый конарь Чесько-словенска пôдґрупа: словеньскый чеськый канааньскый (щезлый) Лехітьска пôдґрупа: кашубскый польскый сілезькый* полабскый (щезлый) помораньскый (щезлый) Лужіцькосерьбска пôдґрупа: вышньолужіцко серьбскый нижньолужіцко серьбскый
Южнославяньскый конарь Выходна пôдґрупа: булгарьскый македоньскый церькôвнославяньскый старославяньскый (щезлый) Западна пôдґрупа: босняцькый серьбскый словіньскый хорватьскый чорногорьскый *даколи ся тримле за діалект
Троякоє дїлїня славяньскых языкôв ся не творить на бісїдны діалекты каждого языка. Приміром, розрыв межи западо- і выходославяньскыма языками є заповненый переходныма словеньско-русиньскыма діалектами. Кайкавскый діалект хорватьского языка є ближчый ід словіньскому як ід літературному хорватьскому языкови.
Хоць славяньскы языкы ся майпôздно оддїлили од общого праязыка, роздїл межи вшелиякыма славяньскыма языками і діалектами є доста великый, жебы обтяжыти комунікацію межи носителями розличных славяньскых языкôв. Удну окремых славяньскых языкôв годна быти невелика варіабілность, як у російскôм, ці намного бôлша, як у словіньскôм.
Історія Зо вшыткых індоевропскых языкôв ід славяньскым суть найближы балтіцькы. Якраз прото векшына научникôв мерькує же в минулости быв даякый балтіцько-славяньскый праязык. На основі фактôв археолоґії і ґлотохронолоґії шацують, же балтіцькый і славяньскый конарї ся розышли дас сперед 3500-3000 рокôв.
До 8-9. стороча славяне ся помалы всїли в Централнôй і Выходнôй Европі ай на Балканах. По приятю славянами хрістіанства браты Кіріл і Мефодій вытворили славяньскоє писмо про переложіня літурґічных текстôв з ґрецького языка. Были дві славяньскых писма: кіріліця і глаголіця. Майдавны всокочены славяньскы тексты суть з 10. стороча. Теперїшнї славяньскы языкы хоснують алфавіты на основі латинікы і кіріліцї. Глаголіця ся хоснує в католицькôм богослужіню в Чорнôй Горї і дакôлькох районах Хорватії.
Общі знакы значна флектівна морфолоґія — векшына славяньскых языкôв має 6 ці 7 падôв подїл часослов на завершены і незавершены (лексікалный аспект) притомность фематічной палаталізації (знамой як мнягшаня) комплікованы єдноченя согласных, утвореных по падїню редукованых (русин. пструг, пол. bezwzględny, рос. встреча) Славяньскы языкы мають нелем дуже подобну ґраматіку, айбо і вказують таку ж подобность в лексіцї прото же їх послїднїй общій предок екзістовав доста недавно.
См. тыж Список Сводеша
Референції
Катеґорія:Індоевропскы языкы