Konbaung dinastija (), ranije poznata kao Alompra dinastija, ili Alaungpaja dinastija, bila je zadnja dinastija koja je vladala Burmom/Mjanmarom od 1752 do 1885. Oni su stvorili drugo po veličini carstvo u burmanskoj istoriji i nastavio administrativne reforme koje je započela dinastija Toungu, postavljajući temelje moderne države Burme. Reforme su se, međutim, pokazale nedovoljnim da zaustave napredovanje Britanaca, koji su porazili Burmance u sva tri Anglo-burmska rata tokom šest decenija (1824–1885) i okončali milenijsko dugu burmansku monarhiju 1885. godine.

Ekspanzionistička dinastija, kraljeva Konbaunga vodila je kampanje protiv kraljevstava Manipura, Rakajna, Ahoma, Mona od Pegua, kao i sijamskog kraljevstva Ajutaje, uspostavljajući Treće Burmsko carstvo. Podložno kasnijim ratovima i ugovorima sa Britancima, moderna država Burma može pratiti svoje trenutne granice do ovih događaja.

Tokom perioda dinastije Konbaung, prestonica je nekoliko puta preseljavana iz verskih, političkih i strateških razloga.

Istorija

Uspostavljanje

Dinastiju je osnovao seoski poglavar, koji je kasnije postao poznat kao Alaungpaja, 1752. godine kako bi osporio obnovljeno kraljevstvo Hantavadi, koje je upravo bilo srušilo dinastiju Taungu. Do 1759. godine, Alaungpajine snage su ujedinile celokupnu Burmu (i Manipur) i proterale Francuze i Britance koji su snabdevali oružjem Hantavadije.

мини|лево|Lavovski tron u prestoničkoj dvorani kraljevske palate Amarapura (rad slikara Kolesvortija Granta, 1855.

Alaungpajin drugi sin, Hsinbjušin, na presto je dospeo nakon kratke vladavine njegovog starijeg brata Naungdavgja (1760–1763). On je nastavio očevu ekspanzionističku politiku i konačno zauzeo Ajutaju 1767. godine, nakon sedam godina borbe.

Reforme

Shvatajući potrebu za modernizacijom, vladari Konbaunga pokušali su da sprovedu različite reforme sa ograničenim uspehom. Kralj Mindon sa svojim sposobnim bratom prestolonaslednikom Kanaungom osnovao je državne fabrike za proizvodnju modernog oružja i robe; na kraju su se te fabrike pokazale skupim i neefikasnijim u sprečavanju stranih invazija i osvajanja.

Mindon je takođe pokušao da smanji poresko opterećenje smanjenjem velikih poreza na dohodak i stvoranjem poreza na imovinu, kao i dažbine na strani izvoz. Ove politike imale su obrnuti efekat na povećanje poreskog opterećenja, jer su lokalne elite iskoristile priliku za uvođenje novih poreza bez snižavanja starih; oni su mogli da to učine, jer je kontrola iz centra bila slaba. Pored toga, carine na strani izvoz zaustavile su rastuće zanatstvo i trgovinu.

Konbaunški kraljevi su proširili administrativne reforme započete u periodu obnovljene dinastije Toungu (1599–1752) i ostvarili su visoke nivoe unutrašnje kontrole i eksterne ekspanzije. Oni su pojačali kontrolu u nizijama i umanjili nasledne privilegije šanskih poglavara. Oni su takođe pokrenuli komercijalne reforme koje su povećale vladin prihod i učinile ga predvidljivijim. Novčana ekonomija je nastavila sa usponom. Godine 1857, kruna je otvorila punopravni sistem gotovinskih poreza i plata, potpomognut prvim standardizovanim srebrnim novcem u zemlji.

Ipak, obim i tempo reformi su bili neujednačeni i na kraju su se pokazali nedovoljnim da zaustave napredak britanskog kolonijalizma.

Reference

Literatura

Spoljašnje veze

-{Forty Years in Burma John Ebenezer Marks, London: Hutchinson & Co., 1917}- -{The Last Queen of Burma Kenneth Champeon, The Irrawaddy, July 2003}- -{Before and after the wheel: Pre-colonial and colonial states and transportation in mainland Southeast Asia and West Africa Michael Charney, HumaNetten 37 2016.}- -{Ayutthaya and the End of History:Thai Views of Burma Revisted Min Zin, The Irrawaddy, August 2000}- -{A rare meeting with the last of Burma's royals The Daily Telegraph, 26 February 2008}- -{Myanmar's last royal laments a crumbling nation Reuters, 10 March 2008}-

Категорија:Историја Мјанмара Категорија:Бивше монархије у Азији