Krypta Lubomirskich herbu Drużyna, linii rzeszowsko – rozwadowskiej, w podziemiach klasztoru Ojców Kapucynów w Rozwadowie, dzielnicy Stalowej Woli. Miejsce spoczynku przedstawicieli kilku pokoleń książęcego rodu Lubomirskich, który od pierwszej połowy XVIII wieku do wybuchu II wojny światowej był właścicielem dóbr rozwadowsko – charzewickich.
Historia Książę Jerzy Ignacy Lubomirski, założyciel linii rozwadowskiej, po wykupieniu Rozwadowa i majątku w Charzewicach, od rodziny Rozwadowskich, w 1723 zlecił wybudowanie klasztoru oraz sprowadzenie zakonu Kapucynów. Jego życzeniem było, by po swej śmierci został pochowany w jego podziemiach. Zmarł jednak w Rzeszowie, dwa miesiące przed ukończeniem budowy klasztoru i został pochowany w tamtejszych podziemiach klasztoru Bernardynów. Po zakończonej budowie klasztoru i konsekracji kościoła w Rozwadowie w 1753, jego wola została spełnionaWilhelm Gaj – Piotrowski., Lubomirscy rodowej linii rzeszowsko- rozwadowskiej. s.127, 2002.. Ciało księcia przewieziono z Rzeszowa i uroczyście z honorami spoczęło w rodzinnej krypcie w Rozwadowie.
W krypcie spoczywają doczesne szczątki przedstawicieli rodu Lubomirskich związanych z Rozwadowem Jerzy Ignacy Lubomirski fundator klasztoru – zmarł w 1753 roku
Teodor Hieronim Lubomirski – zmarł w 1761 roku Agata Lubomirska z d. Mossakowska – zmarła 1797 (pierwsza żona Franciszka, Grzegorza)
Franciszek Grzegorz Lubomirski – zmarł w 1812 roku Anna z Dobrzańskich Lubomirska – zmarła w roku 1819 (druga żona Franciszka, Grzegorza)
Jerzy Roman Lubomirski – zmarł w 1865 roku Adam Hieronim Lubomirski – zmarł w 1873 roku (brat Jerzego, Romana) Karolina Ewelina Lubomirska Ponińska – zmarła w 1890 roku (żona Adama, Hieronima)
Hieronim Adam Lubomirski – zmarł w 1905 roku
Karolina Emilia Lubomirska – zmarła w 1940 roku (siostra Jerzego Ignacego Lubomirskiego)
Anna Lubomirska z Alanów Zamojskich – zmarła w 1943 roku (żona ostatniego dziedzica Charzewic Jerzego Ignacego Lubomirskiego).
Przez wiele lat krypty były niedostępne. Podczas prowadzenia prac remontowych klasztoru zostało odkute wejście do tunelu w podziemiach, wówczas natrafiono na tajemnicze krypty. Na początku lat siedemdziesiątych XX wieku uporządkowano je i postanowiono udostępnić zwiedzającym. Z czasem przywrócono im pierwotny wygląd. Prace konserwatorskie wykonała prof. dr hab. Anna Drążkowska, specjalizująca się w archeologii, konserwacji zabytków archeologicznych, rekonstrukcji szat grobowych, historii ubioru i badań kostiumologicznych.
W chwili obecnej w krypcie znajduje się 11 trumien, kilka niezidentyfikowanych rozsypało się podczas remontu
Nie pochowani w krypcie Do dziś nieznane jest miejsce pochówku ostatniego z rodu, imiennika fundatora, Jerzego Ignacego Lubomirskiego zaginionego w 1944 roku po aresztowaniu prawdopodobnie przez UB. W krypcie nad trumną księżnej Anny (żony), umieszczono portret księcia i płytę upamiętniającą jego śmierć. Istnieje kilka hipotez na temat jego śmierci; Jedna z nich mówi, że książę został zamordowany w areszcie w Tarnobrzegu i pochowany w sąsiadującym z więzieniem ogrodzie. Inna wersja podaje, że książę był doprowadzony na stację kolejową i stamtąd miał być przetransportowany na Syberię, ale nigdy tam nie dotarł. Pojawiali się też po wojnie ludzie, którzy przechwalali się, że to oni zamordowali księcia i pochowali go gdzieś w lesie. Miejsce pod klasztornym murem oraz same krypty także wskazywane były jako miejsce jego pochówku. Jeszcze inni twierdzili, że po wojnie widzieli księcia żywego.
Jedną z osób, które nie znalazły też miejsca spoczynku w rodowych kryptach Lubomirskich była Felicja (Felicyta) Lubomirska z Mniszków ur. 1810, żona Jerzego Romana Lubomirskiego. Księżna zmarła 5 października 1855 roku w Dreźnie mając 45 lat. Tam też została pochowana. thumb|Grobowiec Felicji Lubomirskiej z Mniszków w Dreźnie
Żona Hieronima Lubomirskiego, Felicja Zofia Lubomirska z d. Markiewicz h. Łabędź (1848 – 1930), również nie spoczęła w rodowych kryptach. Być może powodem niezłożenia jej w rodzinnym grobowcu było jej niskie pochodzenie (wywodziła się z podupadłej szlachty) a może rodzinne niesnaski na tle finansowym, gdyż Hieronim w pozostawionym testamencie uczynił ją dożywotnim zarządcą i użytkownikiem całego majątku, co nie satysfakcjonowało jej dzieci. Felicja wyjechała z Charzewic do Bakończyc, gdzie zmarła, została pochowana w Przemyślu na głównym miejskim cmentarzu, kwatera RII, rząd 3, nr. grobu 19.
Przypisy
Bibliografia ks. Wilhelm Gaj – Piotrowski. Lubomirscy rodowej linii rzeszowsko- rozwadowskiej. Wyd. Muzeum Regionalne w Stalowej Woli, 2002. , 83-911733-8-0
Linki zewnętrzne Galeria zdjęć.
Kategoria:Lubomirscy herbu Szreniawa bez Krzyża Kategoria:Galicyjscy ziemianie Kategoria:Ludzie związani z Rozwadowem (Stalowa Wola)