thumb|Autoportret Rembrandta (1628), będący przykładem malarstwa olejnego na miedzi Malarstwo olejne na miedzi – proces tworzenia dzieł sztuki z użyciem farb olejnych, których podłożem jest miedź.
Historia Obrazy olejne na miedzi były powszechne w połowie XVI wieku we Włoszech i północnej Europie. Użycie miedzi jako podłoża do obrazów olejnych sięga czasów średniowiecza. Flamandzcy mistrzowie i inni artyści, w tym Jan Brueghel (starszy), Claude Lorrain, El Greco, Adam Elsheimer, Guido Reni, Guercino, Rembrandt, Carlo Saraceni, Ambrosius Bosschaert (młodszy), Copley Fielding i Joseph Vernet malowali na miedzi. Preferowali miedź ze względu na jej gładką powierzchnię, która pozwalała na oddanie drobnych szczegółów, oraz jej trwałość. Miedź jest trwalsza niż płótno lub płyta drewniana jako podłoże do obrazów olejnych, ponieważ nie gnije, nie pleśnieje ani nie jest zjadana przez owady. Współcześni malarze również używają miedzi jako podkładu do obrazów – niektórzy z nich dokonują zabiegów przezierania metalu lub patyny.
Proces Starzy mistrzowie przygotowywali miedź do malowania najpierw pocierając ją drobnym pumeksem ściernym. Następnie powierzchnię miedzi traktowano sokiem z czosnku, który, jak sądzono, poprawiał przyczepność farby. Na koniec nakładano białą lub szarą warstwę farby olejnej jako grunt malarski. Po wyschnięciu miedziany panel był gotowy, aby artysta mógł rozpocząć malowanie. Późniejsi artyści stosowali proces patynowania, w którym miedź jest utleniana za pomocą różnych roztworów kwasowych, jako część samego dzieła sztuki. Powstała patyna lub grynszpan obejmuje ciemnienie metalu, zielone i niebieskie odcienie, w zależności od użytego roztworu chemicznego. Patyna charakteryzuje się pięknymi, zróżnicowanymi wzorami i fakturami, które występują na powierzchni metalu.
Przykłady
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Techniki malarskie Kategoria:Miedź