Bukowina – wieś w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie biłgorajskim, w gminie Biszcza. Leży na Płaskowyżu Tarnogrodzkim, nad Łazowną.

Bukowina składa się z dwóch sołectw: Bukowina Pierwsza (Kolonia Zachodnia i Arenda) i Bukowina Druga (Stara wieś, Koniec i Kolonia Wschodnia). Według Narodowego Spisu Powszechnego z 2021 roku liczyła 927 mieszkańców i była drugą co do wielkości miejscowością gminy Biszcza.

Od południa Bukowina przylega do województwa podkarpackiego, granicę stanowi rzeka Złota, zwana też Bukowinką. Przez wieś przebiega droga wojewódzka nr 863.

+Integralne części wsi Bukowina SIMC Nazwa Rodzaj0886601 Arenda część wsi0886618 Kolonia Wschodnia część wsi0886624 Kolonia Zachodnia część wsi0886630 Koniec część wsi0886647 Stara Wieś część wsi

Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Biszczy.

Historia W roku 1588 król Zygmunt III Waza darował Bukowinę hetmanowi i kanclerzowi wielkiemu koronnemu, Janowi Zamoyskiemu, w nagrodę za wspieranie w czasie elekcji i zwycięstwo pod Byczyną. Po utworzeniu Akademii Zamojskiej, w roku 1600 hetman „(…) wieś Bukowinę ze wszystkimi jej pożytkami i przynależnościami” nadał jako uposażenie profesorom uczelni. Bukowina stała się także miejscem wypoczynku (letniskiem) profesorów Akademii Zamojskiej. Z pobytami we wsi profesorów wiąże się powstanie najcenniejszego w okolicy zabytku, w Bukowinie II znajduje się drewniany kościół pw. Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny. W 1637 r. staraniem profesorów Akademii Zamojskiej zbudowano w Bukowinie skromną kapliczkę. W latach 1674–1675 ks. Andrzej Abrek, profesor Akademii, zbudował nową kaplicę, do której dobudowano zakrystię i kruchtę, przekształcając w obecny kościół filialny pw. Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny. Bukowinianie czczą także Matkę Boską Anielską, której obraz znajduje się w ołtarzu bocznym. W kościele odbywają się w roku dwa odpusty, ku czci Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny (21 listopada) i Matki Boskiej Anielskiej (2 sierpnia), który przyciąga szczególnie duże rzesze wiernych.

Kościół, uznany za zabytek klasy zerowej, zbudowany jest na kamiennej podmurówce, z drewnianych ciosanych belek, ma konstrukcję zrębową na węgieł gładki; jest oszalowany i otoczony nietypowym w tym regionie góralskim ogrodzeniem z poziomo ułożonych tarcic. Całość ogrodzenia pokryta jest gontowym daszkiem.

Wnętrze jednonawowego kościółka z przedsionkiem i niewielką zakrystią zdobią barokowe rzeźby, obrazy i stare malowidła, charakterystyczne dla malarstwa włoskiego. W ołtarzu głównym jak już wyżej wspomniano znajduje się obraz „Matki Boskiej z Dzieciątkiem”, który jest kopią „Matki Boskiej Śnieżnej” z bazyliki Santa Maria Maggiore w Rzymie - podobnie jak cudowny obraz „Matki Boskiej Berdyczowskiej”. Osobliwością jest obraz „Adoracja Matki Boskiej z Dzieciątkiem przez Jana Kantego i św. Antoniego”, z widokiem Zamościa w tle, a także „Adoracja Świętej Trójcy” w tle – jak przypuszczają historycy sztuki – ze starym Szczebrzeszynem.

W bramie wejściowej na cmentarz kościelny znajduje się dzwon ważący około 280 kg, ufundowany pod koniec XIX wieku przez młodych Bukowinian. Otrzymał on imię „Józef – Oblubieniec Najświętszej Maryi Panny”, a poświęcił go biskup warszawski, Kazimierz Ruszkiewicz. Dzwon ma własną ciekawą historię.

W kościele znajduje się też tablica upamiętniająca ofiary II wojny światowej. 1 lipca 1943 r. dokonano wysiedlenia polskich mieszkańców Bukowiny przez Niemców w ramach akcji Werwolf; na ich miejsce przymusowo sprowadzono Ukraińców z GrodysławicKraju miłyj, seło ridnoje my was pokidajem. W miejscowości utworzono także posterunek Ukraińskiej Policji Pomocniczej, którego załoga szczególnie aktywnie brała udział w represjach wobec ludności polskiejM. Zajączkowski, Ukraińskie podziemie na Lubelszczyźnie w okresie okupacji niemieckiej 1939-1944, Instytut Pamięci Narodowej, Instytut Studiów Politycznych PAN, Lublin-Warszawa 2015, s. 119-120.. Podczas wysiedlenia zginęło 12 mieszkańców BukowinyG. Motyka, Tak było w Bieszczadach, Volumen, Warszawa 1999, , s.172. W nocy z 25 na 26 lipca 1943 r. oddział partyzancki Franciszka Przysiężniaka „Ojca Jana” w odwecie spalił 31 gospodarstw należących pierwotnie do Polaków, a zamieszkanych przez przesiedlonych Ukraińców. Polscy partyzanci zabili 10 cywilnych Ukraińców i spalili posterunek policji, którego załoga zbiegła ze wsi krótko po ataku. Posterunek policji przeniesiony po tym wydarzeniu do Biszczy, zaś Ukraińcy uciekli ze wsi do innych miejscowościM. Zajączkowski, Ukraińskie podziemie na Lubelszczyźnie w okresie okupacji niemieckiej 1939-1944, Instytut Pamięci Narodowej, Instytut Studiów Politycznych PAN, Lublin-Warszawa 2015, s. 252-253..

W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bukowina, po jej zniesieniu w gromadzie Biszcza. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.

W Bukowinie II znajduje się Dom Weselny z m.in. remizą strażacką oraz szkoła podstawowa.

Gęstość zaludnienia w Bukowinie jest niewielka z uwagi na przeprowadzoną w 1935 roku komasację. Scalenie gruntów sprawiło, że wieś ma charakterystyczny układ osiedleńczy – tzw. kolonie. Większą część powierzchni wsi zajmują pola uprawne, a poza tym łąki i lasy. Mieszkańcy trudnią się głównie rolnictwem. Uprawia się tu zboża, rzepak, kukurydzę, tytoń, grykę, owoce miękkie i warzywa oraz hoduje krowy mleczne i mięsne. Okoliczne lasy obfitują w grzyby, najczęściej spotykane gatunki grzybów to kurki, podgrzybki, gąski, purchawki oraz opieńki.

Przypisy Strona gminy, sołectwa [dostęp 2023-12-10] Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ()

Opis parafii na stronie diecezji

Kategoria:Biszcza (gmina)