Końcówka fleksyjna – morfem końcowy wyrazu w językach fleksyjnych, podlegający wymianie w drodze koniugacji lub deklinacji. Określa funkcję składniową wyrazu w wypowiedzeniu. Końcówka fleksyjna, w odróżnieniu od luźnych sufiksów w językach aglutynacyjnych, bardzo często określa kilka kategorii gramatycznych jednocześnie. Przykładowo końcówka -ę w wyrazie idę wyraża pierwszą osobę, liczbę pojedynczą i czas teraźniejszy. Ścisłe rozróżnienie morfemów gramatycznych (w tym końcówek fleksyjnych) i słowotwórczych nie zawsze jest możliwe.
Końcówka w rzeczowniku Aby uzyskać końcówkę i temat, najprościej jest odmienić rzeczownik przez przypadki, np.
M. instrukcj|a D. instrukcj|i C. instrukcj|i B. instrukcj|ę N. (z) instrukcj|ą Ms. (o) instrukcj|i W. instrukcj|o
Końcówka jest zmieniającą się częścią wyrazu (oddzieloną znakiem „|”). Wyjątkiem są oboczności tematyczne.
Zobacz też temat wyrazu przyrostek postfiks
Przypisy
Kategoria:Fleksja