Łukasz Tomasz Żygadło (ur. 2 sierpnia 1979 w Sulechowie) – polski siatkarz grający na pozycji rozgrywającego, reprezentant Polski w 247 meczach, olimpijczyk z Londynu 2012, menedżer sportowy.
Wicemistrz świata z 2006 roku oraz zdobywca złotego medalu Ligi Światowej 2012. Jako zawodnik Trentino Volley trzykrotnie wygrał Ligę Mistrzów (2009, 2010, 2011) i trzykrotnie klubowe mistrzostwa świata (2009, 2010, 2011). W trakcie ponad dwudziestopięcioletniej kariery zawodniczej występował w klubach siedmiu krajów – Polski, Grecji, Turcji, Rosji, Włoch, Iranu i Kataru – zdobywając mistrzostwo Polski, dwukrotnie mistrzostwo Włoch oraz trzykrotnie mistrzostwo Iranu, a z Sarmajeh Bankiem Teheran dwa razy klubowe mistrzostwo Azji. W grudniu 2024, w wieku 45 lat, został najstarszym siatkarzem w historii PlusLigi. Od 2025 pełni funkcję prezesa zarządu klubu Norwid Częstochowa.
Życiorys Pochodzi z Sulechowa, gdzie w wieku dziesięciu lat rozpoczął treningi siatkarskie w Szkolnym Klubie Sportowym przy Szkole Podstawowej nr 1, a następnie dołączył do miejscowego klubu Orion Sulechów. Po ukończeniu szkoły podstawowej, w wieku 14 lat, przeniósł się do Częstochowy i związał z tamtejszym AZS. Uczył się w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Rzeszowie, którą opuścił po trzeciej klasie; klasę maturalną ukończył w IX Liceum Ogólnokształcącym im. C.K. Norwida w Częstochowie, rozpoczynając wówczas grę w seniorskim zespole AZS Częstochowa. Jest absolwentem Politechniki Częstochowskiej, gdzie ukończył dzienne studia magisterskie na kierunku zarządzanie i marketing.
Zdecydowaną większość kariery zawodniczej spędził poza Polską, występując w klubach sześciu krajów – Grecji, Turcji, Rosji, Włoch, Iranu i Kataru. Poza polskim posługuje się językiem włoskim, angielskim i rosyjskimŁukasz Żygadło – dossier (PDF), lukaszzygadlo.pl. Najdłużej, przez pięć sezonów w dwóch okresach, mieszkał w Trydencie, gdzie w 2009 roku otrzymał honorowe obywatelstwo.
Jego żoną jest Agnieszka Żygadło.
Kariera Kariera klubowa Karierę siatkarską rozpoczął w Orionie Sulechów, z którego przeniósł się do AZS Częstochowa. Pierwszy raz powołany do reprezentacji kadetów prowadzonej przez Ireneusza Mazura w 1994 roku. Uczęszczał do Szkoły Mistrzostwa Sportowego w Rzeszowie. Powrócił do AZS Częstochowa w sezonie 1997/1998 i kontynuował grę w tym klubie do 2001 roku, zdobywając komplet medali mistrzostw Polski oraz Puchar Polski. W kolejnych latach grał w klubach Nordea Czarni Radom, Skra Bełchatów i Polska Energia Sosnowiec, z którym w 2004 roku zdobył Puchar Polski oraz nagrodę dla najlepszego rozgrywającego turnieju finałowego tych rozgrywek.
W 2004 roku po raz pierwszy wyjechał za granicę, podpisując kontrakt z greckim Panathinaikosem Ateny, z którym zajął trzecie miejsce w mistrzostwach Grecji. Następnie reprezentował turecki Halkbank Ankara, z którym również zajął trzecie miejsce w lidze, a indywidualnie został wybrany najlepszym rozgrywającym rozgrywek w sezonie 2005/2006. W sezonie 2006/2007 grał w Dynamo-Jantarze Kaliningrad – nowo utworzonym klubie, z którym awansował do fazy play-off rosyjskiej Superligi. Po sezonie spędzonym w ZAKSIE Kędzierzyn-Koźle w 2008 roku przeszedł do włoskiego Itasu Diatec Trentino.
Trentino (2008–2012) Okres gry w Trydencie był najbardziej utytułowanym w karierze Żygadły. Z drużyną Itas Diatec Trentino trzykrotnie z rzędu wygrał Ligę Mistrzów (2009, 2010, 2011) – w tym finał rozegrany w 2010 roku w Łodzi, po którym otrzymał nagrodę dla najlepszego rozgrywającego turnieju finałowego – oraz trzykrotnie klubowe mistrzostwa świata (2009, 2010, 2011). W 2011 roku sięgnął z klubem po mistrzostwo Włoch, a ponadto zdobył dwa Puchary Włoch (2010, 2012) oraz Superpuchar Włoch (2011). W 2009 roku otrzymał honorowe obywatelstwo włoskiego Trydentu.
W sezonie 2012/2013 przeniósł się do rosyjskiego Fakiełu Nowy Urengoj, prowadzonego wówczas przez Ferdinanda De Giorgiego, późniejszego selekcjonera reprezentacji Polski i mistrza świata z reprezentacją Włoch. Z klubem z Nowego Urengoju awansował do fazy play-off rosyjskiej Superligi, a indywidualnie został wybrany do udziału w Meczu Gwiazd ligi rosyjskiej. Po roku gry został zawodnikiem Zenitu Kazań.
Kontuzja i powrót 6 października 2013 roku, podczas treningu w Zenicie Kazań, doznał poważnego urazu stopy – zwichnięcia z przemieszczeniem, pęknięcia kości i zerwania więzadełKontuzja Łukasza Żygadły – przegladsportowy.pl – 07-10-2013, który wykluczył go z gry do końca sezonu 2013/2014. Wskutek zaburzeń ukrwienia stopy, gdyby nie szybka interwencja lekarska, groziła mu amputacja nogi. Przeszedł dwie operacje i kilkumiesięczną rehabilitację we Włoszech, a do treningów wrócił w marcu 2014.
W maju 2014 za porozumieniem stron rozwiązany został jego dwuletni kontrakt z Zenitem Kazań. W lipcu 2014 podpisał kontrakt z Itasem Diatec Trentino, w którym występował już w latach 2008–2012. Sezon 2014/2015 – pierwszy pełny sezon po urazie, który zagroził zakończeniem kariery – okazał się jednym z najbardziej udanych w jego karierze klubowej: wywalczył z drużyną mistrzostwo Włoch, a także dotarł do finałów Pucharu CEV oraz Pucharu Włoch. Drugim rozgrywającym zespołu był wówczas osiemnastoletni Simone Giannelli, wychowanek klubu i późniejszy wieloletni rozgrywający reprezentacji Włoch.
Iran (2015–2018) W lipcu 2015 roku opuścił włoski klub i podpisał kontrakt z nowo powstałym Sarmajeh Bankiem Teheran. 14 marca 2016, przy stanie rywalizacji finałowej (Sarmajeh Bank – Pajkan 2:3 i 3:0) i zmianie reguł rozgrywania finału po dwóch spotkaniach, Irańska Federacja Piłki Siatkowej przyznała tytuł mistrzowski Sarmajeh Bankowi Teheran, argumentując decyzję brakiem możliwości przystąpienia Pajkanu do trzeciego, decydującego meczu.
31 sierpnia 2016 w finale klubowych mistrzostw Azji rozgrywanych w Naypyidaw w Mjanmie Sarmajeh Bank Teheran pokonał 3:1 katarską drużynę Al-Arabi, w której barwach występowali Leandro Vissotto Neves i Uroš Kovačević.
12 marca 2017, w drugim meczu finału ligi irańskiej, Sarmajeh Bank Teheran pokonał Pajkan Teheran 3:0 (po wygranym 3:2 pierwszym spotkaniu), zdobywając drugie z rzędu mistrzostwo Iranu. Żygadło został tym samym pierwszym obcokrajowcem, który zdobył w lidze irańskiej więcej niż jedno mistrzostwo tego kraju. 6 lipca 2017 po raz drugi sięgnął z klubem po klubowe mistrzostwo Azji – tym razem w Wietnamie – i został wybrany najlepszym rozgrywającym turnieju. W 2018 roku zdobył trzecie z rzędu mistrzostwo Iranu.
Po sezonie 2017/2018 klub zakończył działalność. Trzy lata istnienia Sarmajeh Banku Teheran, przez cały ten okres z Żygadłą w składzie, przyniosły komplet trzech mistrzostw Iranu (2016, 2017, 2018) oraz dwa tytuły klubowego mistrza Azji (2016, 2017), a samego zawodnika – indywidualną nagrodę dla najlepszego rozgrywającego klubowych mistrzostw Azji 2017. Był to jeden z najbardziej udanych okresów w jego karierze klubowej.
Powrót do Polski i wycofanie się Stoczni Szczecin W 2018 roku, po jedenastu latach gry poza Polską, wrócił do PlusLigi, podpisując kontrakt ze Stocznią Szczecin. Klub zbudował przed sezonem 2018/2019 skład z udziałem m.in. Bartosza Kurka – świeżo upieczonego mistrza świata i najbardziej wartościowego zawodnika tego turnieju – a także Mateya Kaziyskiego i Nicholasa Hoaga, a funkcję dyrektora sportowego pełnił Radostin Stojczew. Mecze zespołu w Netto Arenie gromadziły komplety publiczności i notowały wysoką oglądalność telewizyjną. 14 grudnia 2018 klub, po upływie wyznaczonego przez władze ligi terminu na uregulowanie zobowiązań finansowych, ogłosił wycofanie się z rozgrywek PlusLigi; prezes klubu wskazał jako przyczynę niewywiązanie się głównego sponsora z zawartych umów.
Katar (2019–2022) W czerwcu 2019 roku został zawodnikiem katarskiego Al-Arabi z Dohy. Sezon 2019/2020 ligi katarskiej został w marcu 2020 przerwany z powodu pandemii COVID-19 – do rozstrzygnięcia mistrzostwa brakowało wówczas jednego spotkania. Rozgrywki wznowiono dopiero siedem miesięcy później, a decydujący mecz rozegrano 3 października 2020, gdy Żygadło nie należał już do kadry Al-Arabi. Zespół z przebudowanym w międzyczasie składem przegrał wówczas z Police SC 0:3 i nie zdobył tytułu.
Sezon 2020/2021 rozpoczął w Al-Wakrah, a w lutym 2021 powrócił do Al-Arabi, z którym zajął trzecie miejsce w lidze katarskiej oraz dotarł do finału Pucharu Emira. W sezonie 2021/2022 reprezentował barwy Qatar SC.
Rekord PlusLigi Od 14. kolejki PlusLigi 2024/2025, pełniąc wówczas funkcję dyrektora sportowego klubu, dołączył awaryjnie do kadry meczowej Steam Hemarpolu Norwid Częstochowa z powodu kontuzji rozgrywającego Quinna Isaacsona. 8 grudnia 2024 roku, w 15. kolejce rozgrywek, w wieku 45 lat, 4 miesięcy i 6 dni został najstarszym zawodnikiem, który wystąpił w meczu polskiej ekstraklasy, poprawiając rekord należący do Jarosława Macionczyka. thumb|left|Łukasz Żygadło reprezentantem Polski w 2007 roku
Kariera reprezentacyjna Reprezentacje młodzieżowe Do kadry kadetów prowadzonej przez Ireneusza Mazura został powołany po raz pierwszy w 1994 roku. Rok później, w 1995, zdobył z nią brązowy medal mistrzostw Europy kadetów rozegranych w Barcelonie – jedno z pierwszych międzynarodowych osiągnięć polskich zespołów młodzieżowych po reaktywacji tych rozgrywek. W 1997 roku sięgnął po drugi brązowy medal mistrzostw Europy w tej kategorii wiekowej. W kraju wywalczył ponadto mistrzostwo Polski kadetów (1995) oraz trzy srebrne medale mistrzostw Polski kadetów i juniorów.
Reprezentacja seniorów Od 2000 roku sukcesywnie powoływany był do reprezentacji Polski seniorów na mecze w ramach Ligi Światowej, mistrzostw Europy i mistrzostw świata. Przełomem okazały się mistrzostwa Europy w 2005: po złamaniu kości dłoni przez Pawła Zagumnego tuż przed turniejem Żygadło z dnia na dzień stał się pierwszym rozgrywającym kadry i rozegrał mistrzostwa w pełnym wymiarze. Polska zajęła wówczas piąte miejsce, przegrywając 1:3 decydujące o awansie do najlepszej czwórki spotkanie z Rosją, w którym dwa sety rozstrzygnęły się na przewagi (27:29).
3 grudnia 2006 roku zdobył z polską kadrą wicemistrzostwo świata w Japonii – pierwszy medal reprezentacji Polski na mistrzostwach świata od 1974 roku. W drodze do finału Polacy pokonali 3:2 Rosję w meczu o wejście do strefy medalowej oraz Bułgarię w półfinale, a w finale ulegli Brazylii.
Nie znalazł się w kadrze na igrzyska olimpijskie w Pekinie w 2008 roku. Jesienią tego samego roku został awaryjnie powołany na baraże o awans na mistrzostwa Europy 2009 przeciwko Belgii. W wyjazdowym spotkaniu w Belgii, przy stanie 0:2 w setach, trener Raúl Lozano zdecydował się wprowadzić go na boisko; Polacy odrobili straty i wygrali 3:2. W rewanżu rozegranym w Polsce ulegli rywalom, jednak zdobyte w nim dwa sety wystarczyły do wywalczenia awansu na turniej, który reprezentacja Polski ostatecznie wygrała.
5 lipca 2010 roku zawiesił karierę reprezentacyjną. W opublikowanym oświadczeniu jako powody wskazał brak regularnej gry na swojej pozycji w klubie i wynikający z tego brak możliwości rywalizacji o miejsce w składzie kadry. 31 marca 2011 roku został ponownie powołany do kadry narodowej przez trenera Andreę Anastasiego i pełnił u niego rolę pierwszego rozgrywającego.
W 2011 roku zdobył z reprezentacją brązowy medal Ligi Światowej – pierwszy w historii występów reprezentacji Polski w tych rozgrywkach – a także brązowy medal mistrzostw Europy oraz srebrny medal Pucharu Świata w Japonii, którego zdobycie zapewniło Polakom awans na igrzyska olimpijskie. W 2012 roku sięgnął po złoty medal Ligi Światowej, w której finale Polacy pokonali reprezentację Stanów Zjednoczonych, mistrzów olimpijskich z 2008 roku. W tym samym roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Londynie, gdzie Polacy wyszli z grupy z drugiego miejsca, odpadli w ćwierćfinale i zostali sklasyfikowani na piątej pozycji. Łącznie w reprezentacji Polski rozegrał 247 meczów.