Koszary Mirowskie, także Koszary Gwardii Konnej Koronnej lub Koszary Wielopolskie – kompleks koszar wybudowany w Warszawie w latach 30. XVIII wieku dla Regimentu Gwardii Konnej Koronnej.
Historia Koszary wzniesiono w latach 1730–1732 na terenie jurydyki Wielopole, według projektu Joachima Daniela Jaucha, jako element oprawy architektonicznej Osi Saskiej. Nazwa koszar pochodzi od nazwiska dowódcy Regimentu Gwardii Konnej Koronnej Wilhelma Miera.
thumb|left|Plan Warszawy z końca XVIII wieku, zaznaczone Koszary Mirowskie (9) Na koszarowy kompleks składały się trzy pary budynków (łącznie sześć budynków) usytuowanych równolegle po obu stronach ulicy. Każdy z nich składał się z trzech piętrowych pawilonów połączonych niższymi łącznikami. W latach 1784–1786 koszary zostały przebudowane w stylu klasycystycznym przez Stanisława Zawadzkiego. Kolejna przebudowa miała miejsce po 1815.
Regiment Gwardii Konnej Koronnej stacjonował w Koszarach Mirowskich do 1794 (po II rozbiorze Polski). W latach 1806–1807 stacjonował tam 2 Pułk Ułanów, w 1809 14 Pułk Kirasjerów, w latach 1811–1812 17 Pułk Ułanów. W 1831 w koszarach sformował się 6 Pułk Ułanów „Dzieci Warszawy”.
W 1851, po przebudowie przeprowadzonej przez Józefa Lessla, w zachodnich budynkach koszar umieszczono IV Oddział Warszawskiej Straży Ogniowej. Wzniesiono wtedy wysoką wieżę obserwacyjną (tzw. czatownię). W późniejszych latach na ul. Chłodnej biegnącej między budynkami zbudowano tory tramwajowe.
W 1898 rozebrano dwie pary budynków od strony wschodniej, uwalniając miejsce pod plac Mirowski i hale Mirowskie, których budowę zapoczątkowano w październiku 1899Franciszek Galiński: Gawędy o Warszawie. Warszawa: PIW, 1960, s. 269..
W 1944, w czasie i po powstaniu warszawskim, budynki koszar zostały spalone. Po wojnie rozebrano budynek południowy, a budynek północny został odbudowany w latach 1948–1950 według projektu Władysława Netto. Rozebrano wtedy wieżę obserwacyjną. W latach 70. zrekonstruowano budynek południowy i połączono obydwa budynki od strony wschodniej szklanym segmentem.
Obiekt w dalszym ciągu jest użytkowany przez warszawską Państwową Straż Pożarną. W dawnych koszarach mieści się Jednostka Ratowniczo-Gaśnicza nr 4. Mają tam również swoje siedziby Związek Emerytów i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej Polskiej i Mazowiecki Zarząd Wojewódzki Związku Ochotniczych Straży Pożarnej Rzeczypospolitej Polskiej. Mieściło się tam również Muzeum Pożarnictwa (zgromadzone w nim eksponaty przeniesiono do otwartego w 2018 Centrum Edukacji i Historii Warszawskiej Straży Pożarnej przy ul. Marcinkowskiego 2).
Do nazwy koszar nawiązują m.in. nazwy hal Mirowskich i parku Mirowskiego.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Historia Warszawy (I Rzeczpospolita) Kategoria:Wojsko Polskie w Warszawie Kategoria:Architektura wojskowa I Rzeczypospolitej Kategoria:Mirów (Warszawa) Kategoria:Koszary w Warszawie