Koszary Mirowskie, także Koszary Gwardii Konnej Koronnej lub Koszary Wielopolskie – kompleks koszar wybudowany w Warszawie w latach 30. XVIII wieku dla Regimentu Gwardii Konnej Koronnej.

Historia Koszary wzniesiono w latach 1730–1732 na terenie jurydyki Wielopole, według projektu Joachima Daniela Jaucha, jako element oprawy architektonicznej Osi Saskiej. Nazwa koszar pochodzi od nazwiska dowódcy Regimentu Gwardii Konnej Koronnej Wilhelma Miera.

thumb|left|Plan Warszawy z końca XVIII wieku, zaznaczone Koszary Mirowskie (9) Na koszarowy kompleks składały się trzy pary budynków (łącznie sześć budynków) usytuowanych równolegle po obu stronach ulicy. Każdy z nich składał się z trzech piętrowych pawilonów połączonych niższymi łącznikami. W latach 1784–1786 koszary zostały przebudowane w stylu klasycystycznym przez Stanisława Zawadzkiego. Kolejna przebudowa miała miejsce po 1815.

Regiment Gwardii Konnej Koronnej stacjonował w Koszarach Mirowskich do 1794 (po II rozbiorze Polski). W latach 1806–1807 stacjonował tam 2 Pułk Ułanów, w 1809 14 Pułk Kirasjerów, w latach 1811–1812 17 Pułk Ułanów. W 1831 w koszarach sformował się 6 Pułk Ułanów „Dzieci Warszawy”.