thumb|Na pierwszym planie płk Bolesław Wieniawa-Długoszowski. Najbliżej niego rtm. Józef Szostak. Trzeci z prawej konno por. Mieczysław Bigoszewski Józef Szostak, ps. „Filip” (ur. 25 lutego 1897 w Józefowie, zm. 11 lutego 1984 w Łodzi) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 25 lutego 1897 roku w Józefowie, w ówczesnym powiecie błońskim guberni warszawskiej, w rodzinie Antoniego (zm. 1929), urzędnika cukrowni, i Jadwigi z Bergerów. Uczył się w Szkole Filologicznej Ziemi Warszawskiej, następnie został przeniesiony przez ojca do warszawskiej szkoły handlowej Edwarda Rontalera. W 1915 roku zdał maturę.

W lipcu 1915 roku został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej, a w następnym miesiącu wstąpił do Legionów Polskich i służył szeregach 1 pułku ułanów Władysława Beliny-Prażmowskiego w składzie I Brygady. 7 lipca 1916 roku został ranny pod Trojanówką i do 7 września tego roku przebywał w szpitalu w Krakowie. Od 5 lutego do 31 marca 1917 roku był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dobrym. Posiadał wówczas stopień starszego ułana. W lipcu tego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie. Po uwolnieniu, pod koniec września 1918 roku został studentem w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, jednak już 6 listopada tego roku porzucił studia i wyjechał do Chełma, gdzie wstąpił do odtwarzanego przez rtm. Gustawa Orlicz-Dreszera 1 pułku ułanów – późniejszego 1 pułku szwoleżerów. W grudniu 1918 roku otrzymał awans na podporucznika i jako adiutant pułku uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej. 10 grudnia 1918 roku w bitwie pod Dołhobyczowem został ciężko ranny. Za dokonania wojenne odznaczono go krzyżem „Virtuti Militari” V klasy, a w uzasadnieniu jego nadania, czytamy m.in.:Po wyleczeniu, w marcu 1919 roku powrócił do pułku i wraz z nim w kwietniu tego roku – w czasie wojny polsko-bolszewickiej – wyruszył na wyprawę wileńską. W październiku 1919 odkomenderowano go do Oficerskiej Szkoły Jazdy w Starej Wsi pod Warszawą i w trakcie kursu został przeniesiony do 7 pułku ułanów, wraz z którym udał się na front i przebywał tam do końca wojny.

Wiosną 1921 roku przeniesiono go do 1 pułku szwoleżerów. Od 16 grudnia 1922 roku był dowódcą Szwadronu Przybocznego Prezydenta RP. 4 stycznia 1932 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1931–1933. Z dniem 1 października 1933 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu tytułu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do dowództwa 2 Dywizji Kawalerii w Warszawie na stanowisko szefa sztabu. 24 stycznia 1934 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 21 marca 1935 roku został przeniesiony do 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w Warszawie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W latach 1936–1939 był kierownikiem Samodzielnego Referatu „Wschód” w Oddziale III Sztabu Głównego i współtwórcą planu „Zachód”.

W lipcu 1939 roku został dowódcą 13 pułku Ułanów Wileńskich. Podczas II wojny światowej, na jego czele walczył w kampanii wrześniowej. Od 1940 roku w konspiracji. Od 1941 roku w Oddziale III Komendy Głównej AK. Szef III Oddziału Operacyjnego Komendy Głównej AK, Szef Operacji i I zastępca Szefa Sztabu KG Armii Krajowej. 1 października 1943 roku otrzymał awans na stopień pułkownika dyplomowanego od Naczelnego Wodza gen. Kazimierza Sosnkowskiego. 4 i 5 września 1944 roku pełnił obowiązki szefa Sztabu KG AK. Po kapitulacji powstania warszawskiego dostał się do niemieckiej niewoli. Do wiosny 1945 roku przebywał w Oflagu II C Woldenberg jako jeniec nr 101402.

W latach 1946–1950 był dyrektorem Kopalń Glin Ogniotrwałych w Górnym Ujeździe i Jaroszowie. W latach 1950–1955 był więziony przez reżim komunistyczny kolejno w więzieniach w Warszawie, Barczewie i Iławie. Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy z 26 stycznia 1953 roku skazany na 6 lat więzienia i 8 lat utraty praw obywatelskich. 24 lutego 1955 roku przedterminowo zwolniony z więzienia. 1 lutego 1958 roku postanowieniem Sądu Najwyższego został zrehabilitowany. Po opuszczeniu więzienia wrócił do Rudy Pabianickiej. Pracował w Przedsiębiorstwie Instalacji Sanitarnych nr 4 do momentu przejścia na emeryturę w 1962 roku. Pod koniec życia został członkiem honorowym Konfederacji Polski Niepodległej. W jego domu znajdowała się podziemna drukarnia. W czerwcu 1981 roku gościł u siebie przywódców KPN: Leszka Moczulskiego, Romualda Szeremietiewa i Tadeusza Stańskiego.

Zmarł 11 lutego 1984 roku w Łodzi. Został pochowany na cmentarzu parafii św. Józefa w Rudzie Pabianickiej.

Życie prywatne Jego dziadek – Filip Antonii, był ziemianinem, uczestnikiem powstania styczniowego oraz zesłańcem na Syberię. Miał siostrę Helenę, która należała do oddziału żeńskiego Polskiej Organizacji Wojskowej oraz pięciu braci: Zygmunta (1887–1967), podporucznika piechoty pospolitego ruszenia, Bronisława (1894–1939), podpułkownika dyplomowanego piechoty Wojska Polskiego, Stanisława (1899–1948), podporucznika piechoty rezerwy, Adama Ludwika (1902–1919), szwoleżera 1 pułku szwoleżerów, i Ludwika (ur. 1904) – zmarłego w dzieciństwie.

Był dwukrotnie żonaty. 10 kwietnia 1920 roku zawarł związek małżeński z Heleną Rackmann, siostrą kolegi pułkowego Edwarda Rackmanna, z którą miał dwóch synów: Adama (ur. 21 stycznia 1921) i Józefa Macieja (ur. 20 września 1922). W 1948 roku poślubił Janinę Gastman i w 1950 przyszedł na świat jego trzeci syn – Wojciech Jan.

Ordery i odznaczenia Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 54 – 18 sierpnia 1944 Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2733 – 30 czerwca 1921 Krzyż Niepodległości – 12 maja 1931 „za pracę w dziele odzyskania Niepodległości” Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 10 listopada 1938 „za zasługi w służbie wojskowej" Krzyż Walecznych sześciokrotnie Srebrny Krzyż Zasługi – 7 grudnia 1927 „za zasługi na polu administracji armji oraz wyszkolenia żołnierza”M.P. z 1927 r. nr 283, poz. 779 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921Na podstawie fotografii . Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka za Rany i Kontuzje (z dwiema gwiazdkami) Odznaka 1. Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego Krzyż Kawalerski Orderu Gwiazdy Rumunii

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Dowódcy 13 Pułku Ułanów Wileńskich Kategoria:Jeńcy Oflagu II C Woldenberg Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli niemieckiej (powstanie warszawskie) Kategoria:Legioniści internowani po kryzysie przysięgowym w Szczypiornie Kategoria:Ludzie związani z Nową Wilejką Kategoria:Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (sześciokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie dowództwa 2 Dywizji Kawalerii (II RP) Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na cmentarzu parafii Świętego Józefa Oblubieńca NMP w Łodzi - Rudzie Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Pułkownicy kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Szefowie Oddziałów Komendy Głównej AK Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Ułani Legionów Polskich Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zastępcy dowódcy 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego Kategoria:Zmarli w 1984