Po uwolnieniu, pod koniec września 1918 roku został studentem w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, jednak już 6 listopada tego roku porzucił studia i wyjechał do Chełma, gdzie wstąpił do odtwarzanego przez rtm. Gustawa Orlicz-Dreszera 1 pułku ułanów – późniejszego 1 pułku szwoleżerów. W grudniu 1918 roku otrzymał awans na podporucznika i jako adiutant pułku uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej. 10 grudnia 1918 roku w bitwie pod Dołhobyczowem został ciężko ranny. Za dokonania wojenne odznaczono go krzyżem „Virtuti Militari” V klasy, a w uzasadnieniu jego nadania, czytamy m.in.:Po wyleczeniu, w marcu 1919 roku powrócił do pułku i wraz z nim w kwietniu tego roku – w czasie wojny polsko-bolszewickiej – wyruszył na wyprawę wileńską. W październiku 1919 odkomenderowano go do Oficerskiej Szkoły Jazdy w Starej Wsi pod Warszawą i w trakcie kursu został przeniesiony do 7 pułku ułanów, wraz z którym udał się na front i przebywał tam do końca wojny.