thumb|Na pierwszym planie płk Bolesław Wieniawa-Długoszowski. Najbliżej niego rtm. Józef Szostak. Trzeci z prawej konno por. Mieczysław Bigoszewski Józef Szostak, ps. „Filip” (ur. 25 lutego 1897 w Józefowie, zm. 11 lutego 1984 w Łodzi) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 25 lutego 1897 roku w Józefowie, w ówczesnym powiecie błońskim guberni warszawskiej, w rodzinie Antoniego (zm. 1929), urzędnika cukrowni, i Jadwigi z Bergerów. Uczył się w Szkole Filologicznej Ziemi Warszawskiej, następnie został przeniesiony przez ojca do warszawskiej szkoły handlowej Edwarda Rontalera. W 1915 roku zdał maturę.
W lipcu 1915 roku został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej, a w następnym miesiącu wstąpił do Legionów Polskich i służył szeregach 1 pułku ułanów Władysława Beliny-Prażmowskiego w składzie I Brygady. 7 lipca 1916 roku został ranny pod Trojanówką i do 7 września tego roku przebywał w szpitalu w Krakowie. Od 5 lutego do 31 marca 1917 roku był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dobrym. Posiadał wówczas stopień starszego ułana. W lipcu tego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie.