(ur. 5 maja 1957 w Piotrkowie Trybunalskim) – polski historyk, dyplomata i polityk. W latach 2005–2008 podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, w latach 2008–2010 zastępca szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, w latach 2011–2019 poseł na Sejm VII i VIII kadencji, w latach 2015–2018 minister spraw zagranicznych w rządzie Beaty Szydło oraz rządzie Mateusza Morawieckiego, poseł do Parlamentu Europejskiego IX kadencji.

Życiorys Wykształcenie W 1980 ukończył studia magisterskie na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego. W 1989 podjął studia na Wydziale Stosunków Międzynarodowych University of Oregon, które ukończył w 1991. W latach 1992–1993 odbył studia podyplomowe na temat bezpieczeństwa międzynarodowego i kontroli zbrojeń w Graduate Institute of International and Development Studies w Genewie. W 1993 uzyskał na Uniwersytecie Łódzkim stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie historii na podstawie napisanej pod kierunkiem pracy pt. Stany Zjednoczone a strategiczne rokowania rozbrojeniowe 1919–1936. Zna język angielski i rosyjski.

Praca zawodowa W latach 1981–1987 pracował jako asystent na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego. Od 1987 do 1988 zatrudniony jako nauczyciel. Wykładał na Akademii Sztuki Wojennej, Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi oraz Kolegium Jagiellońskim – Toruńskiej Szkole Wyższej.

W 1992 został zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, był starszym ekspertem w Departamencie Systemu Narodów Zjednoczonych, a później w Departamencie Instytucji Europejskich. W 1996 został wicedyrektorem w Departamencie Instytucji Europejskich, a następnie w Departamencie Polityki Bezpieczeństwa.

W 1997 był pełniącym obowiązki szefa Biura Łącznikowego RP przy NATO w Brukseli. Od 1997 do 1999 zajmował stanowisko zastępcy stałego przedstawiciela RP przy NATO. W latach 1999–2002 pełnił funkcję ambasadora RP w IraniePostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 maja 2002 r. nr Z. 110-25-2002 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ().. Następnie pracował w Departamencie Strategii i Planowania Polityki Zagranicznej, a od 2005 jako zastępca dyrektora Departamentu Afryki i Bliskiego Wschodu.

Działalność polityczna W listopadzie 2005 został podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Pełnił jednocześnie funkcję głównego negocjatora w rozmowach ze Stanami Zjednoczonymi dotyczących tarczy antyrakietowej. W sierpniu 2008 odwołano go ze stanowisk zajmowanych w MSZ.

W sierpniu 2008 został powołany na stanowisko zastępcy szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego. W lipcu 2010 złożył rezygnację z tej funkcji, został odwołany 7 lipca 2010. W wyborach samorządowych w 2010 został zgłoszony jako kandydat na prezydenta Łodzi z ramienia komitetu wyborczego Prawa i Sprawiedliwości (przegrał w pierwszej turze).

W 2011 kandydował w wyborach do Sejmu z pierwszego miejsca na liście PiS w okręgu wyborczym nr 9 w Łodzi i uzyskał mandat poselski. Oddano na niego 36 854 głosy (10,17% głosów oddanych w okręgu). W listopadzie 2011 został członkiem PiS. Objął funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych i delegata do Zgromadzenia Parlamentarnego NATO. Bez powodzenia kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014.

W 2015 wystartował w wyborach parlamentarnych jako lider listy wyborczej PiS w okręgu sieradzkim. Otrzymał 32 909 głosów, uzyskując poselską reelekcję. 16 listopada 2015 został powołany na stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Beaty Szydło. 11 grudnia 2017 objął to stanowisko w nowo utworzonym rządzie Mateusza Morawieckiego. 9 stycznia 2018 został odwołany z funkcji ministra spraw zagranicznych.

W wyborach europejskich w 2019 był liderem listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu łódzkim. Uzyskał mandat posła do Europarlamentu IX kadencji, otrzymując 168 021 głosów. Został członkiem frakcji Europejskich Konserwatystów i Reformatorów, członkiem Podkomisji Bezpieczeństwa i Obrony oraz wiceprzewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych. W 2024 nie uzyskał reelekcji w kolejnych wyborach do Parlamentu Europejskiego.

Życie prywatne Jego żona została nauczycielką; ojciec dwóch synów i córki.

W sierpniu 2021 ujawnił publicznie, że choruje na polineuropatię. Stało się to po tym, jak część komentujących jego wywiad w radiu Tok FM zarzuciła mu, że był pod wpływem alkoholu podczas tej audycji. W 2023 podał, że nowe badania doprowadziły do zmiany diagnozy na stwardnienie zanikowe boczne. Na skutek choroby zaczął poruszać się przy pomocy wózka inwalidzkiego.

Odznaczenia Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2024)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 listopada 2024 r. nr rej. 564/2024 o nadaniu orderu (). Wielki Oficer Orderu Zasługi (2009, Rumunia)

Zobacz też San Escobar

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci uczelni w Genewie Kategoria:Absolwenci uczelni w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Absolwenci Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Ambasadorowie III Rzeczypospolitej Kategoria:Ambasadorowie Polski w Iranie Kategoria:Ludzie urodzeni w Piotrkowie Trybunalskim Kategoria:Ludzie związani z Brukselą Kategoria:Ludzie związani z Teheranem Kategoria:Ministrowie spraw zagranicznych III Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Zasługi (Rumunia) Kategoria:Politycy Prawa i Sprawiedliwości Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Polscy posłowie do Parlamentu Europejskiego IX kadencji Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VII kadencji Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VIII kadencji Kategoria:Posłowie z okręgu Łódź Kategoria:Posłowie z okręgu Sieradz Kategoria:Wiceministrowie spraw zagranicznych III Rzeczypospolitej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Sztuki Wojennej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Zastępcy Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego Kategoria:Urodzeni w 1957