Piero Ciampi (ur. 28 września 1934 w Livorno, zm. 19 stycznia 1980 w Rzymie) – włoski piosenkarz, kompozytor, poeta i autor tekstów piosenek.

Ze względu na charakter twórczości i postawę artystyczną Piero Ciampi był często kojarzony z tzw. genueńską szkołą śpiewających autorów (wł. scuola genovese dei cantautori), choć formalnie nie był członkiem tego ugrupowania.

Życiorys Lata 50. i 60. Piero Ciampi urodził się 28 września 1934 roku w Livorno, w dzielnicy Pontino. Ojciec handlowal skórami, matka natomiast miala powazne problemy z alkoholem. W 1943 roku musiał razem z rodziną opuścić rodzinne miasto po pierwszym tragicznym zbombardowaniu go, które całkowicie zdewastowało obszar portu, powodując śmierć prawie sześciu tysięcy ludzi. Rodzina znalazła schronienie na pizańskiej wsi. Ciampi studiował w młodości na Wydziale Inżynierii Uniwersytetu w Pizie, ale go nie ukończył. Po powrocie do Livorno razem z braćmi założył zespół muzyczny, w którym był wokalistą. Podczas służby wojskowej w Fano poznał Gianfranca Reverberiego, z którym następnie utworzył zespół, występujący w jednej z okolicznych restauracji. Po powrocie do rodzinnego Livorno grał na kontrabasie w lokalnych zespołach. W 1957 roku wyjechał do Paryża, gdzie występował na lokalnych scenach pod pseudonimem L’italiano (Włoch).

W 1959 roku Reverberi zachęcił go do przeprowadzki do Mediolanu. Tam Ciampi nagrał dla wytwórni Bluebell swoje pierwsze piosenki, w tym „Conphiteor” i „La grotta dell'amore”, używając pseudonimu Piero Litaliano. W tym czasie poznał też Luigiego Tenco i Gina Paolego. Przeniósł się następnie do wytworni CGD, dla której nagrał kolejne single. Jeden z nich, z muzyką jego brata, Roberta, zatytułowany „Lungo il treno del Sud”, odniósł pewien sukces komercyjny. jedyny w jego życiu. W 1963 roku Ciampi wydał swój pierwszy album, przyjęty nieprzychylnie przez krytykę, ujawniający jednak jego umiejętności kompozytorskie i interpretacyjne.

W kolejnych latach napisał szereg piosenek dla innych wykonawców, takich jak Tony Del Monaco i Katyna Ranieri. Jedna z tych piosenek, „Ho bisogno di vederti”, zaśpiewana przez Gigliolę Cinquetti i Connie Francis, zajęła czwarte miejsce na Festiwalu w San Remo.

Zniechęcony niepowodzeniami zaczął w 2 połowie lat 60. wieść życie włóczęgi. Bywał w Szwecji, Hiszpanii, Irlandii i Japonii. Nawiązywał kontakty z kobietami. Z jedną z nich, Irlandką Moirą, miał syna (1963).

Lata 70. W 1970 roku Ciampi poznał Gianniego Marchettliego, co miało przełomowe znaczenie dla jego dalszej kariery. Marchettiemu udało się skomponować piosenki dostosowane do stylu Ciampiego. Pierwszym owocem ich współpracy były piosenki „Barbara non c'è” i „Tu no”. Te ostatnią Ciampi wykonał w programie Senza rete, do którego został zaproszony przez Charlesa Aznavoura. W 1971 roku ukazało się kilka piosenek Ciampiego oraz jego kolejny album, Piero Ciampi. Wydany w luksusowej oprawie, z 14 obrazami pędzla Alda Turchiaro, przyjaciela artysty, zdobył nagrodę krytyki, jako najlepszy album roku.

W kolejnych latach pomoc Ciampiemu okazał poznany wcześniej Gino Paoli. Wykonywał on w tym czasie jego piosenki, zorganizował dla niego kontrakt z wytwórnią RCA Records. Otrzymaną zaliczkę Ciampi jednak roztrwonił, nie nagrawszy ani jednego utworu. Międzynarodowa firma ostatecznie zerwała z nim kontrakt, przekazując go spółce zależnej, Amico (założonej kilka lat wcześniej przez Dona Backy’ego, Detto Mariano i innych uciekinierów z wytwórni Klan Adriana Celentano). W 1973 roku Ciampi nagrał dla Amico album Io e te abbiamo perso la bussola, napisany, skomponowany i wykonany w ścisłej współpracy z Giannim Marchettim i kalabryjskim piosenkarzem i autorem tekstów Pinem Pavone. Tematem płyty były zdarzenia z osobistego życia artysty (porzucenie przez drugą żonę, postępowanie sądowe, opieka nad dzieckiem) oraz zagadnienia separacji, oderwania i samotności.

W 1974 roku Ornella Vanoni, będąca pod wrażeniem występów Ciampiego, poprosiła Marchettiego o wyprodukowanie dla niej płyty z najlepszymi utworami z repertuaru Ciampiego. Ten jednak był nieuchwytny i projekt ostatecznie upadł. W 1975 roku RCA wydała Andare camminare lavorare e altri discorsi, (częściową) kompilację znaczących utworów z poprzednich wydawnictw artysty. Kilka miesięcy później ukazał się jego kolejny album, (jak się miało wkrótce okazać, ostatni), podwójny LP: Piero Ciampi Dentro e Fuori.

Kolejne lata życia Ciampiego wyznaczały niedokończone koncerty lub występy pod wpływem alkoholu (Festival Tenco, 1976).

Piero Ciampi zmarł w Rzymie 19 stycznia 1980 roku na raka gardła.

W 1990 roku RCA wydała (jako potrójny LP lub podwójny CD) kompilację L'album di Piero Ciampi, na której znalazły się jego największe przeboje oraz sześć wcześniej niepublikowanych utworów.

W 2000 roku ukazała się fabularyzowana biografia Ciampiego, napisana dla RAI przez De Grassiego oraz album Non siamo tutti eroi, zawierający wszystkie nagrania artysty z lat 60..

W 2024 roku ukazał się podwójny album Siamo in cattivo acque, zawierający jedenaście niepublikowanych utworów artysty i dwadzieścia jeden wersji alternatywnych, a także obszerną książeczkę.

Dyskografia Albumy Piero Litaliano (1963) Piero Ciampi (1971) Io e te abbiamo perso la bussola (1973) Andare camminare lavorare e altri discorsi (1975) Piero Ciamoi dentro e fuori (1976, album podwójny)

Kompilacje Le carte in regola (1981) L'album di Piero Ciampi (1990, potrójny LP, podwójny CD) Siamo in cattivo acque (2024)

Single „Conphiteor”/„La grotta dell'amore” (1960) „L'ultima volta che la vidi”/„Quando il vento si leva” (1961) „Fino all'ultimo minuto”/„Qualcuno tornerà” (1961) „Autunno a Milano”/„Hai lasciato a casa il tuo sorriso” (1961) „Fino all'ultimo minuto”/„Qualcuno tornerà”/„Autunno a Milano”/„Hai lasciato a casa il tuo sorriso” ((1961, EP) „Confesso”/„Non siamo tutti eroi” (1962) „Fra cent'anni”/„Confesso” (1962) „Alè Alè”/„Fra cent'anni” (1962) „Lungo treno del Sud”/„Non siamo tutti eroi” (1962) „Un giorno o l'altro ti lascerò”/„E va bene” (1963) „Ho bisogno di vederti”/„Chieder perdono non è peccato” (1965) „Tu no”/„Barbara non c'è” (1970) „L'amore è tutto qui”/„Il vino” (1971) „Il giocatore”/„40 soldati 40 sorelle” (1972) „Io e te, Maria”/„Te lo faccio vedere chi sono io” (1973) „Andare camminare lavorare”/„Cristo tra i chitarristi” (1975) „Uffa che noia”/„Canta una suora” (1975) „Te lo faccio vedere io chi sono”/„Adius” (1995, CD)

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Piero Ciampi – biografia

Kategoria:Włoscy piosenkarze Kategoria:Urodzeni w 1934 Kategoria:Zmarli w 1980 Kategoria:Ludzie urodzeni w Livorno