Lata 70. W 1970 roku Ciampi poznał Gianniego Marchettliego, co miało przełomowe znaczenie dla jego dalszej kariery. Marchettiemu udało się skomponować piosenki dostosowane do stylu Ciampiego. Pierwszym owocem ich współpracy były piosenki „Barbara non c'è” i „Tu no”. Te ostatnią Ciampi wykonał w programie Senza rete, do którego został zaproszony przez Charlesa Aznavoura. W 1971 roku ukazało się kilka piosenek Ciampiego oraz jego kolejny album, Piero Ciampi. Wydany w luksusowej oprawie, z 14 obrazami pędzla Alda Turchiaro, przyjaciela artysty, zdobył nagrodę krytyki, jako najlepszy album roku.
W kolejnych latach pomoc Ciampiemu okazał poznany wcześniej Gino Paoli. Wykonywał on w tym czasie jego piosenki, zorganizował dla niego kontrakt z wytwórnią RCA Records. Otrzymaną zaliczkę Ciampi jednak roztrwonił, nie nagrawszy ani jednego utworu. Międzynarodowa firma ostatecznie zerwała z nim kontrakt, przekazując go spółce zależnej, Amico (założonej kilka lat wcześniej przez Dona Backy’ego, Detto Mariano i innych uciekinierów z wytwórni Klan Adriana Celentano). W 1973 roku Ciampi nagrał dla Amico album Io e te abbiamo perso la bussola, napisany, skomponowany i wykonany w ścisłej współpracy z Giannim Marchettim i kalabryjskim piosenkarzem i autorem tekstów Pinem Pavone.