– słowa w języku japońskim oznaczające "umiejętność dobywania miecza z pochwy w celu ugodzenia (cięcia) przeciwnika"Shin-meikai koku-go jiten, Sanseido Co., Ltd. Tokyo 1974, str. 902.
Główny nacisk jest położony na ćwiczenia prawdziwym mieczem, zwanym shinkenKenkyusha's New Japanese-English Dictionary, Kenkyusha Ltd., Tokyo 1991, , str. 1551. Polegają one na zadawaniu cięć w zrolowane słomiane maty – tameshi-giriKenkyusha's New Japanese-English Dictionary, Kenkyusha Ltd., Tokyo 1991, , str. 1729. Początek tej sztuki walki datuje się na przełom XIX i XX wieku, kiedy Japońska Cesarska Akademia Wojenna wprowadziła na nowo szkolenia z bojowego zastosowania miecza.
Battōdō czerpie bezpośrednio techniki z czasów wojen wewnętrznych w Japonii. W odróżnieniu od szkół iaidō główny nacisk położony jest na efektywność i realność technik przy uproszczeniu ruchów. Nie stosuje się także technik w siadzie wychodząc z założenia, że w pozycji siedzącej samuraj nigdy nie miał długiego miecza za pasem. Duży nacisk położony jest na kontrolowany sparring z użyciem drewnianego miecza bokutō, a także na praktykę tameshigiri. Głównym propagatorem battō-dō w Japonii był Taizaburō Nakamura.
Od kilkunastu lat działają federacje: japońska i amerykańska. W Polsce ta sztuka walki jest propagowana - z ramienia japońskiej federacji - przez Tomasza Piotrkowicza.
Przypisy
Linki zewnętrzne http://www.toyama-ryu.com Szkoła Samurajów
Kategoria:Japońskie sztuki walki