Vilém Kurz Młodszy (ur. 23 grudnia 1872 w Havlíčkův Brodzie, zm. 25 maja 1945 w Pradze) – czeski pianista i pedagog.
Życiorys Młodość (1872–1898) Urodził się jako syn pisarza, polityka i krajoznawcy – Viléma Kurza Starszego. Początkowo uczył się u pani Štěpinové w Kutnej Hoře. Gdy ojca przeniesiono do Pragi, rozpoczął naukę w szkole Högera. W wieku 13 lat definitywnie wszedł na ścieżkę rozwoju muzycznego i stał się uczniem znanego nauczyciela fortepianu – Jakuba Virgila Holfelda, a potem także F.Z. Skuherského i K. Knittla. Publicznie występować zaczął od 1891 – interpretował dzieła zarówno klasyczne, jak i współczesne. Jego gra zyskała uznanie w Czechach i poza ich granicami – występował w konkursie o nagrodę Rubinsteina w 1895, gdzie aplauz publiczności wzbudziły wyborne interpretacje dzieł Johanna Sebastiana Bacha. Razem z Bohuslavem Lhotským i Bedřichem Váškou założyli České trio.
Profesor konserwatorium we Lwowie (1898–1919) W 1898 Kurz został mianowany profesorem Konserwatorium Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie (po 1918 roku przemianowanym na Polskie Towarzystwo Muzyczne we Lwowie). W tym czasie przewagę w jego życiu zaczęła zyskiwać działalność pedagogiczna, aczkolwiek w Polsce jeszcze trochę koncertował. W konserwatorium lwowskim był szefem całego oddziału fortepianowego i założył tu ceniony kurs gry na fortepianie i pedagogiki. Talenty nauczycielskie sprawiły, że zyskał dużą sympatię studentów polskich i rosyjskich. 19 listopada 1899 urodziła mu się córka Ilona Štěpánová-Kurzová – późniejsza wirtuozka fortepianowa.
Podczas I wojny światowej (1914) konserwatorium przeniesiono do Wiednia, gdzie Kurz jeszcze przez jakiś czas uczył. Z uwagi na konflikt polsko-ukraiński powrót do Lwowa był utrudniony – w mieście trwały walki. 19 marca 1919 dom Kurza został nawet trafiony pociskiem, który jednak szczęśliwie nie wybuchł.
Profesor szkoły mistrzów praskiego konserwatorium (1919–1945) W sierpniu 1919, ze względu na wojnę, rodzina Kurzów wyprowadza się ostatecznie ze Lwowa. Najpierw do Wiednia, a potem do Brna, gdzie mistrz był mianowany, podobnie jak Leoš Janáček, profesorem w szkole mistrzów konserwatorium praskiego, z przydziałem do stolicy Moraw. Tutaj rozpoczął działalność pisarską. W Brnie, 28 maja 1925 narodził mu się wnuk – Pavel Štěpán – również znany czeski pianista. Od 1928 przeniósł się znów do Pragi. Metody nauczania Kurza czerpią ze wzorów jego nauczyciela – T. Leszetyckiego, ale zawierają w sobie też modernizacje nauki gry na fortepianie. Kurz tłumaczył w tym czasie liczne dzieła literatury pianistycznej.
Pochowany został na Cmentarzu Wyszehradzkim w Pradze.
Uczniowie córka Ilona Štěpánová-Kurzová Rudolf Firkušný Franciszek Łukasiewicz wnuk Pavel Štěpán František Maxian Zdeněk Jílek Ilja Hurník Viktorie Švihlíková Vilém Vaňura Edward Steuermann oraz L. Svobodová, B. Gsellhofer, A. Grunfeldová, A. Sarauer, E. Horodyski, Hel. Lisicka, V. Barvińśkyj, A. Tadlewski, Rud. Macudzinski, M. Lipovšek, włoskie pianistki M. Gennari i B. Ducati i inni. Życie jednego z najznamienitszych uczniów – Gidéona Kleina (ur. 1919 w Přerově), zakończyło się tragicznie w obozie koncentracyjnym Furstengrube (styczeń 1945).
Publikacje Elementární etudy, Barenreiter, Praga, 2000 Sonatiny a ronda, Barenreiter, Praga, 2000 Technické základy klavírní hry, Praga, 1924, IX wydanie – Praga 1966 O klavírních metodách starších i novějších, Brno, 1922 Postup při vyučování hře na klavír, Brno, 1921, II wydanie, 1930, opracowane przez Růženę Kurzovą
Kury Modszy Kategoria:Nauczyciele akademiccy Konserwatorium Lwowskiego Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Ludzie związani z Kutną Horą Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Wyszehradzkim w Pradze Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1945 Kategoria:Ludzie urodzeni w Havlíčkův Brodzie