Antoni Maria Feliks Tułaba, właśc. Antoni Tułaba (lt. Antanas Tulaba) (ur. 1873Józef M. Rafael Wojciechowski: Pisma wybrane. Dzieło Bożego Ratunku. Mariawicki znak czasu. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 2003, s. 117. w okolicy MeteliMistrzyni Ducha. W 120. Rocznicę Objawienia Dzieła Wielkiego Milosierdzia. TOM II. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 2013, s. 103., zm. 12 lub 13 października 1944 w Kownie) – biskup Kościoła Katolickiego Mariawitów na Litwie. Do 1905 r. duchowny rzymskokatolicki diecezji augustowskiej. Wraz z księdzem Józefem Hrynkiewiczem, współorganizator ruchu mariawickiego w guberni suwalskiej, na Litwie i Łotwie. Inicjator misji mariawickiej w guberni kowieńskiej.
Życiorys Był pochodzenia litewskiego. W 1891 r., po ukończeniu gimnazjum w Suwałkach wstąpił do seminarium duchownego w Sejnach, które ukończył w 1896 r. W tym samym roku przyjął w Warszawie święcenia kapłańskie. Początkowo posługiwał w Olicie. Z mariawityzmem zetknął się podczas pobytu na kuracji w Nowym Mieście nad Pilicą. 17 września 1899 r. rozpoczął nowicjat w niejawnym wówczas Zgromadzeniu Kapłanów Mariawitów.
W wyniku suspendowania, na początku XX wieku przebywał w Zawadach, a następnie przez krótki czas w okolicach Łodzi, gdzie w 1906 r. był proboszczem parafii mariawickiej w Niesułkowie. Po powstaniu niezależnego Kościoła mariawickiego, powrócił na Suwalszczyznę. Współredagował z ks. Józefem Marią Antonim Hrynkiewiczem litewskojęzyczne pisma „Marjavitas” i „Marjavitas Zinos”. Z jego inicjatywy powstało jeszcze przed I wojną światową ponad 10 mariawickich świątyń (na terenach znajdujących się obecnie w granicach Litwy, Łotwy i Białorusi).
W okresie międzywojennym prowadził misję mariawicką na Litwie i Łotwie; był m.in. proboszczem parafii mariawickiej w Kownie.
W latach 20. XX wieku oskarżany o nieobyczajne zachowanie w licznych procesach karnych na LitwieZ dziejów Królestwa. Wydanie jubileuszowe. Praca zbiorowa pod redakcją Józefa Marii Rafaela Wojciechowskiego. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 1972, s. 29.. W 1928 r. pełnomocnik arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego w głośnym procesie o uprawianie niemoralności w klasztorze mariawickim w Płocku.
W 1935 r., po rozłamie w Starokatolickim Kościele Mariawitów opowiedział się za denominacją felicjanowskąZ dziejów Królestwa. Wydanie jubileuszowe. Praca zbiorowa pod redakcją Józefa Marii Rafaela Wojciechowskiego. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 1972, s. 225.. W 1936 r. został wyznaczony biskupem mariawickim dla Litwy. Sakrę biskupią przyjął 16 czerwca 1939 r. z rąk arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego w miejscowości Saulkrasti na Łotwie.
Zginął 12 lub 13 października 1944 r. w Kownie podczas walk niemiecko-radzieckich na Litwie. Pochowany został pierwotnie (16 października 1944 r.) w Krukach. Kilka lat po śmierci, ciało biskupa zostało przeniesione na cmentarz mariawicki w Pepłowie.
Przypisy
Kategoria:Biskupi służebni Kościoła Katolickiego Mariawitów Kategoria:Litewscy duchowni chrześcijańscy Kategoria:Duchowni Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów (Kościół Katolicki Mariawitów) Kategoria:Duchowni związani z Warszawą Kategoria:Ludzie związani z Kownem Kategoria:Ludzie związani z Olitą Kategoria:Ludzie związani z Suwalszczyzną Kategoria:Ofiary II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1873 Kategoria:Zmarli w 1944 Kategoria:Pochowani na cmentarzu mariawickim w Pepłowie