W wyniku suspendowania, na początku XX wieku przebywał w Zawadach, a następnie przez krótki czas w okolicach Łodzi, gdzie w 1906 r. był proboszczem parafii mariawickiej w Niesułkowie. Po powstaniu niezależnego Kościoła mariawickiego, powrócił na Suwalszczyznę. Współredagował z ks. Józefem Marią Antonim Hrynkiewiczem litewskojęzyczne pisma „Marjavitas” i „Marjavitas Zinos”. Z jego inicjatywy powstało jeszcze przed I wojną światową ponad 10 mariawickich świątyń (na terenach znajdujących się obecnie w granicach Litwy, Łotwy i Białorusi).
W okresie międzywojennym prowadził misję mariawicką na Litwie i Łotwie; był m.in. proboszczem parafii mariawickiej w Kownie.
W latach 20. XX wieku oskarżany o nieobyczajne zachowanie w licznych procesach karnych na LitwieZ dziejów Królestwa. Wydanie jubileuszowe. Praca zbiorowa pod redakcją Józefa Marii Rafaela Wojciechowskiego. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 1972, s. 29.. W 1928 r. pełnomocnik arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego w głośnym procesie o uprawianie niemoralności w klasztorze mariawickim w Płocku.