(3) Juno lub Junona – trzecia w kolejności odkrycia planetoida z pasa planetoid krążących pomiędzy Marsem a Jowiszem.
Odkrycie i nazwa Planetoida (3) Juno została odkryta przez niemieckiego astronoma Karla Hardinga w dniu 1 września 1804 roku w Lilienthal. Jej nazwa pochodzi od najwyższej bogini z mitologii rzymskiej – Junony. 19 lutego 1958 roku wykonano pierwszą obserwację zakrycia gwiazdy przez planetoidę, a planetoidą tą była właśnie Juno. Zakrycie trwało sekundy i dostarczyło badaczom danych, z których można było ocenić wielkość tej planetoidy.
Orbita Orbita planetoidy Juno nachylona jest pod kątem 12,99° do ekliptyki, a jej mimośród wynosi 0,256. Ciało to okrąża Słońce w średniej odległości 2,67 au, na co potrzebuje 4 lata i 133 dni.
Właściwości fizyczne Jest to ciało o nieregularnym kształcie, którego rozmiary wynoszą 290×240×190 km. Albedo Junony wynosi 0,214; maksimum jasności, jaką może osiągnąć to 7,7 (dla ziemskiego obserwatora). Jej absolutna wielkość gwiazdowa wynosi natomiast 5,18.
Na powierzchni tej planetoidy wykryto, prowadząc obserwacje w podczerwieni, duży krater uderzeniowy o średnicy ok. 100 km, który jest stosunkowo młodym tworem. Juno może być także jednym ze źródeł pochodzenia meteorytów zwanych chondrytami, w których składzie odnajdujemy zawierające żelazo związki krzemu, np. oliwin czy piroksen.
Zobacz też lista planetoid 1–1000 lista ponumerowanych planetoid
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Nazwane planetoidy Kategoria:Planetoidy pasa głównego Kategoria:Planetoidy klasy S Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1804 Kategoria:Planetoidy odkryte w XIX wieku