Niszczyciele typu Tucker – typ jednostek pływających służących w United States Navy w czasie I wojny światowej. Stanowił czwarty z pięciu typów, które określono jako thousand tonners, ponieważ były pierwszymi amerykańskimi niszczycielami o wyporności przekraczającej 1000 ton.
Końcowy projekt jednostek był kompromisem pomiędzy Radą Główną Marynarki (General Board) a należącym do US Navy Biurem Budowy i Remontów (Bureau of Construction and Repair, C&R). Rada Główna, która miała na celu stworzenie zintegrowanej floty liniowej, chciała jednostek mogących pełnić rolę zwiadowczą. Zaproponowała więc okręty większe niż unikatowy brytyjski lider „Swift” z 1910 roku i ponad dwa razy większe niż jakikolwiek wcześniejszy amerykański niszczyciel. Biuro Konstrukcji i Remontów przedstawiło projekt będący rozwojową wersją okrętów typu O’Brien, który był podobny do pierwszego typu thousand tonners – Cassin. Ten był z kolei o około 1/3 większy od poprzedzającego go typu Paulding.
Okręty były budowane w czterech prywatnych amerykańskich stoczniach. Stępki położono pomiędzy lutym a listopadem 1914 roku, wodowania odbyły się pomiędzy kwietniem a lipcem roku 1915. Jednostki wchodziły do służby w US Navy pomiędzy lipcem 1915 a majem 1916 roku. Ich średnia wyporność to 1060 długich ton (ts), długość ponad 96 m, szerokość ponad 9 m. Większość jednostek została wyposażona w dwie bezprzekładniowe turbiny parowe i jedną przekładniową turbinę parową używaną do utrzymywania prędkości ekonomicznej. „Wadsworth” został wyposażony w dwie turbiny z przekładniami i – jako pierwszy niszczyciel US Navy tak napędzany – mocno wpłynął na późniejsze projekty amerykańskich niszczycieli. Wszystkie okręty zaprojektowano tak, by osiągały prędkość maksymalną 29,5 węzła i zasięg 2500 mil morskich przy prędkości ekonomicznej. Po zbudowaniu były uzbrojone w 4 działa kal. 102 mm i 8 wyrzutni torpedowych kal. 533 mm (4 x II) z zapasem 8 torped. Wszystkie okręty zostały później wyposażone w wyrzutnie bomb głębinowych.
Cała szóstka operowała w pobliżu wschodniego wybrzeża USA i na Karaibach do momentu włączenia się Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej w kwietniu 1917 roku. Wówczas wszystkie zostały wysłane do Queenstown w Irlandii, gdzie pełniły rolę eskortowców. Uczestniczyły w akcjach ratunkowych, podnosząc z morza załogi i pasażerów jednostek pływających zatopionych przez U-Booty. Stoczyły także kilka pojedynków z wrogimi okrętami podwodnymi. „Jacob Jones” został storpedowany i zatopiony przez U-53 w grudniu 1917 roku. Pozostałe pięć jednostek wróciło do Stanów Zjednoczonych na przełomie 1918 i 1919 roku. Zostały wycofane ze służby do czerwca 1922 roku. Cztery jednostki (bez „Wadswortha”) zostały wcielone do United States Coast Guard, by pomagać wprowadzać w życie prohibicję (pływały w ramach patroli rumowych). Okręty zostały zwrócone US Navy pomiędzy 1934 a 1936 rokiem, a następnie sprzedane na złom w roku 1936.
Projektowanie We wrześniu 1912 roku Rada Główna Marynarki wystosowała do Biura Konstrukcji i Remontów zapytanie o stworzenie planów kolejnego typu niszczycieli. Miał to być projekt okrętu uzbrojonego w cztery działa kal. 102 mm, sześć wyrzutni torpedowych (3 × II) oraz dwanaście min morskich, mogącego płynąć z maksymalną prędkością 35 węzłów oraz z zasięgiem 2500 mil morskich przy prędkości 20 węzłówFriedman, ss. 29, 31.. C&R przedstawiło koncepcję „superniszczyciela” o długości 117 metrów i wyporności 2190 ts napędzanego trzema śrubami, który miał mieć maszyny o mocy 40 000 shp, by osiągnąć zakładane 35 węzłówFriedman, s. 31.. Projekt C&R był podobny, lecz większy od unikatowego brytyjskiego niszczyciela (lidera) „Swift” i miał mieć wyporność ponad dwa razy większą od największych dotychczas zbudowanych amerykańskich niszczycieliGardiner, s. 122.Budowane wtedy niszczyciele typu Cassin miały wyporność 1030 t..
Rada Główna, której główną troską były zintegrowane operacje amerykańskiej floty liniowej (battle fleet)Friedman, s. 28., naciskała, by projekt zapewniał możliwość prowadzenia działań rozpoznawczych w ramach flotyFriedman, s. 29.. Wysoki koszt takiego projektu (1 900 000 dolarów za kadłub z maszynami przy 790 000 dolarów za niszczyciel typu O’Brien) oraz brak doświadczeń operacyjnych z niszczycielami typu Cassin – pierwszymi tysiąctonowcami, których wodowanie miało dopiero nastąpić – spowodowały, że C&R sprzeciwiało się dużo większemu projektowi. Główny Konstruktor (Chief Constructor of the Navy), dyrektor C&R, wskazywał, że Brytyjczycy nie powtórzyli projektu „Swifta” w ciągu pięciu lat od jego zaprezentowania i zauważał, że „niszczyciel, który stanie się zbyt duży, straci dużo z pożądanych zalet swojej klasy”ang. a destroyer that gets too large loses many of the desirable features of the type..
W listopadzie 1912 roku Rada Główna zaoferowała kilka alternatyw, by zredukować rozmiary niszczycieli. Została jednak przekonana przez C&R, że najbardziej praktycznym rozwiązaniem będzie projekt, który łączy wiele z typem O’Brien: tę samą artylerię główną oraz uzbrojenie torpedowe, ale z projektową prędkością 29,5 węzła oraz zasięgiem 2500 mil morskich. General Board wyszczególniała także, że okręty powinny być wyposażone w: dwa działa samolotowe, o ile można będzie je stworzyć i zainstalowaćang. two aeroplane guns, if they can be developed and installed, możliwość stawiania trzydziestu sześciu min oraz powinny mieć wzmocniony dziób do taranowania. Oznaczenia C&R dla typu Tucker DD-57 do DD-62Pomimo że program klasyfikacyjny kadłubów United States Navy (hull classification system), w którym niszczyciele otrzymały oznaczenie kadłuba DD, nie został zatwierdzony do lipca 1920 roku, większość źródeł wstecznie stosuje ten system. Tak więc, dla przykładu, okręt prototypowy tego typu jest oznaczany w źródłach jako USS „Tucker” (DD-57), nie jako „Tucker” (Destroyer No. 57), pomimo że pod tą drugą nazwą był znany przez większość swojej służby w US Navy. Podobnie, ponieważ USS „Jacob Jones” został zatopiony w 1917 roku, nigdy nie nosił oznaczenia DD-61, gdy pływał, ale jest opisywany tym numerem w źródłach., zostały zatwierdzone przez Sekretarza Marynarki w grudniu 1912 roku i autoryzowane przez Kongres w roku 1913.
Opis konstrukcji Po zbudowaniu okręty miały długość całkowitą 96,1 m oraz od 9,07 do 9,3 m szerokości. Średnie zanurzenie wynosiło 2,84 m. Kadłub był wyposażony w charakterystyczną wysoką nadbudówkę typową dla amerykańskich niszczycieli od czasów typu Smith (1908–1909), pierwszych jednostek amerykańskich, które zostały zaprojektowane jako prawdziwie oceaniczne jednostkiGardiner, s. 121.. Okręty miały wyporność od 1060 do 1150 długich ton (1080–1170 t) z medianą równą 1060 długich ton (1080 t).
Okręty były wyposażone w dwie turbiny parowe Curtisa, pracujące bezpośrednio na dwa wały napędowe i zasilane w parę przez cztery kotły typu Yarrow. System napędowy dawał 17 000 shp i pozwalał na osiągnięcie prędkości 29,5 węzłaGardiner, s. 123.. W przypadku wszystkich jednostek poza „Wadsworthem”, para głównych turbin była wspomagana przez turbinę marszową, napędzającą za pośrednictwem przekładni redukcyjnej jeden z wałów. „Wadsworth” jako jedyny nie miał turbiny marszowej, a obie jego turbiny były sprzęgnięte przekładniami z wałami napędowymi. Był to pierwszy amerykański niszczyciel zaprojektowany w taki sposób. Służył jako jednostka testowa i miał zauważalny wkład w projekt amerykańskich niszczycieli, gdy przeszedł próby w lipcu 1915 roku.
Główna artyleria niszczycieli typu Tucker składała się z 4 dział kal. 102 mm L/50 Mark 9Liczba 50 oznacza długość luf. W tym wypadku lufy miały długość 50 kalibrów, co oznacza że miały długość 50 razy większą niż ich średnica wewnętrzna – 5,1 m. Liczba po słowie Mark oznacza wersje działa – w tym wypadku oznacza to „dziewiąty projekt działa o kalibrze 4 cale US Navy”.. Każde działo ważyło ponad 2800 kg. Działa wystrzeliwały 15-kilogramowe pociski przeciwpancerne z prędkością początkową 880 m/s. Przy kącie podniesienia luf równym 20° pociski miały zasięg 14 560 metrów.
Niszczyciele były także wyposażone w osiem wyrzutni torped kal. 533 mm. Rada Główna żądała umieszczenia dwóch dział przeciwlotniczych na każdej jednostce typu a także zapewnienia możliwości postawienia 36 min morskich. Żaden z niszczycieli typu Tucker nie posiadał w momencie wejścia do służby uzbrojenia przeciwlotniczego. Pierwszymi amerykańskimi okrętami tej klasy, posiadającymi artylerię przeznaczoną do zwalczania obiektów latających były niszczyciele typu ''Sampson. Źródła nie podają, czy rekomendacje dotyczące uzbrojenia minowego zostały wprowadzone w życie na którejkolwiek jednostce typu Tucker. W czasie I wojny światowej większość amerykańskich niszczycieli została dostosowana do wypełniania zadań przeciwpodwodnych i wyposażona w bomby głębinowe oraz ich miotacze i zrzutnie, lecz dostępne źródła nie przekazują dokładnych informacji dotyczących konkretnych typów systemów tego uzbrojenia.
Porównanie z innymi tysiąctonowcami thumb|USS „Tucker” (DD-57) (po lewej) i USS „Cassin” (DD-43), okręty prototypowe swoich typów pokazują podobieństwa pomiędzy projektami okrętów typu Cassin i Tucker Terminem tysiąctonowce określa się 26 niszczycieli United States Navy należących do pięciu typów: Cassin, Aylwin, O’Brien, Tucker oraz Sampson. Określenie to pochodziło od faktu, że były pierwszymi amerykańskimi niszczycielami, których wyporność była większa niż 1000 długich tonGardiner, s. 122–123.Typ Aylwin jest uznawany za część typu Cassin przez Conway’s All the World’s Fighting Ships, 1906–1921 (s. 122), ale jest wymieniany oddzielnie przez United States Navy. Zobacz Typ Cassin, pierwszy z tysiąctonowców, miał wyporność większą o około 1/3 w stosunku do poprzedniego typu amerykańskich niszczycieli, Paulding.
Pojawienie się tysiąctonowców spowodowało, że niszczyciele typu Paulding i inne okręty o mniejszej wyporności starszych typów jednostek tej klasy zyskały lekceważące miano „gruchotów” (ang. flivvers), przezwisko zwykle przeznaczone dla Forda TCashman, s. 278.Cashman (s. 278) twierdzi, że flivver to portmanteau wyrażenia "for the liver" – tak był określany każdy mały, tani samochód, który potrafił wytrząść w czasie ruchu..
Typ Tucker był czwartym z pięciu typów tysiąctonowców. Wcześniejsze okręty typu Cassin – (DD-43 do DD-46), Aylwin – (DD-47 do DD-50) i O’Brien(DD-51 do DD-56) były około 10 metrów krótsze i miały o około 40–80 ton mniejszą wyporność od średniej wyporności okrętów typu Tucker. Późniejsze okręty typu Sampson (DD-63 do DD-68) miały tę samą długość, natomiast wyporność większą o około 10 ton. Wszystkie pięć typów okrętów było uzbrojonych w cztery działa kal. 102 mm, ale rozmiar torped i innego uzbrojenia zmieniał się. Wszystkie były wyposażone w cztery podwójne wyrzutnie torped załadowane 8 torpedami. Jedynym wyjątkiem były okręty typu Sampson, które miały cztery potrójne wyrzutnie torped załadowane 12 torpedami. Różny był jednak kaliber: okręty typu Cassin i Aylwin były uzbrojone w torpedy kalibru 457 mm, reszta natomiast miała torpedy kalibru 533 mm. Okręty typu Sampson były jedynym typem od początku wyposażonym w działa przeciwlotnicze: parę jednofuntowych dział kal. 37 mm.
Budowa thumb|USS „Tucker” (DD-57) w czasie budowy w stoczni Fore River Shipyard 1 stycznia 1915 r. Budowa sześciu jednostek typu została przydzielona czterem różnym firmom stoczniowym. Fore River Shipbuilding Company i Bath Iron Works zbudowały po jednym okręcie, natomiast Cramp & Sons i New York Shipbuilding zbudowały po dwa. Stępki wszystkich sześciu niszczycieli położono pomiędzy lutym a listopadem 1914 roku: „Wadsworth” był pierwszy, a „Tucker” ostatniBauer i Roberts, s. 171.. Wszystkie jednostki zostały zwodowane pomiędzy kwietniem a lipcem 1915 roku: „Wadsworth” był pierwszy a „Porter” ostatni. „Wadsworth” wszedł do służby w lipcu 1915 roku, trzy miesiące po zwodowaniu. Pozostałe jednostki weszły do służby pomiędzy styczniem a majem 1916 roku. Ostatni do służby został wcielony „Wainwright”.
Jednostki