Piotr I Karadziordziewić (cyr. , lat. ; ur. 29 czerwca 1844 w Belgradzie, zm. 16 sierpnia 1921 tamże) – ostatni król Serbii w latach 1903–1918 i pierwszy władca Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców w latach 1918–1921.
Życiorys Urodził się jako piąte dziecko księcia Aleksandra z dynastii Karadziordziewiciów i księżnej Persidy. Edukację rozpoczął w Belgradzie, gdzie skończył szkołę podstawową i gimnazjum, a następnie kontynuował naukę w Szwajcarii, w Instytucie Venel-Olivier w Genewie, po czym wstąpił do Collège Sainte-Barbe w Paryżu i słynnej Akademii Wojskowej Saint-Cyr, którą ukończył w 1864 roku. Walczył po stronie Francuzów w wojnie francusko-pruskiej (1870–1871), w czasie której został schwytany. Uciekł jednak z pruskiej niewoli, przepływając przez lodowatą Loarę. Za zasługi dla Francji został odznaczony Legią Honorową.
Kiedy w 1875 roku wybuchło powstanie w Hercegowinie i Bośniackiej Krajinie przeciwko Turkom, dołączył jako ochotnik pod pseudonimem Petar Mrkonjić. Z tego powodu do dziś miasteczko w południowo-zachodniej części Republiki Serbskiej, ku pamięci króla, nosi nazwę Mrkonjić Grad, a w gabinecie burmistrza wisi jego portret.
W 1883 roku poślubił czarnogórską księżniczkę Zorkę, najstarszą córkę czarnogórskiego księcia Nikoli. Piotr i Zorka mieli pięcioro dzieci, w tym trzech synów: Jerzego, Aleksandra i Andrzeja, a także dwie córki: Helenę i Milenę, która przeżyła zaledwie dziewięć dni.
thumb|left|Koronacja Piotra I w Belgradzie, 21 września 1904 Po śmierci ojca Aleksandra w 1885 roku, Piotr został głową dynastii Karadziordziewiciów, o którą toczył drobny spór ze swoim bratankiem Aleksandrem. Po zamachu majowym w 1903 roku, który obalił dynastię Obrenowiciów, został wybrany na króla Serbii. Jako władca opowiadał się za konstytucyjnym porządkiem kraju i był znany ze swojej liberalnej polityki.
Był naczelnym dowódcą armii serbskiej w wojnach bałkańskich. Ze względu na podeszły wiek, 24 czerwca 1914 roku przekazał władzę swojemu synowi, następcy tronu Aleksandrowi, którego ustanowił regentem. Podczas I wojny światowej wycofał się ze swoją armią przez Albanię. Wrócił do kraju po wyzwoleniu Serbii przez wojska aliantów w 1918 roku. Po utworzeniu Królestwa SHS 1 grudnia 1918 roku został królem Serbów, Chorwatów i Słoweńców, piastując tę funkcję do śmierci 16 sierpnia 1921 roku.
Jako król Serbii wsławił się rozległymi reformami konstytucji, wojska, systemu edukacji i rolnictwa oraz autor ostatecznego zwycięstwa nad państwami centralnymi. Został zapamiętany przez Serbów jako Piotr I Wybawiciel (sr. Краљ Петар I Ослободилац) lub Stary Król (sr. Стари краљ).
Przypisy
Kategoria:Karadziordziewicie Kategoria:Władcy Serbii i Jugosławii Kategoria:Odznaczeni Orderem Annuncjaty Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (Serbia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Jerzego Czarnego Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Włoch Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętych Maurycego i Łazarza Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Piotra Kategoria:Odznaczeni Orderem św. Sawy Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Księcia Łazarza Kategoria:Ludzie urodzeni w Belgradzie Kategoria:Urodzeni w 1844 Kategoria:Zmarli w 1921