mały|313px|Drugi przekład sonetu 110 na język polski z 1913 przez ks. Marię Sułkowską.
Sonet 110 (incipit ALas 'tis true,I haue gone here and there ,) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Sonet 110 tak jak 109 odnosi się do czasu dobrowolnego odsunięcia się od ukochanego i może być traktowany jako poetyckie tłumaczenie napisane tak aby uzyskać oczekiwany efekt przebaczenia.
Treść W sonecie tym podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, przyznaje, że zbłądził z drogi prawdziwej miłości, ale wraca z odnowioną miłością i liczy, że zostanie ponownie przyjęty przez ukochanego. Natomiast ostatni dwuwiersz sonetu może być odczytywany jako aluzja do ukochanego (młodzieńca), że niczym się nie różnił w swoich zachowaniach od podmiotu lirycznego.
W wersji oryginalnej w sonecie efekt dramatyczny jest osiągnięty nie tylko poprzez warstwę treściową, ale również poprzez odpowiednie użycie czasów, w wierszach 1-8 użyty jest czas przeszły, w wierszu 9 czas teraźniejszy natomiast w wierszach 10-12 – czas przyszły.
Polskie przekłady 1911 Tak jest, niestety, znałem co bezdroże, Artur Górski 1913 Prawdą, żem w błazna stroił się odzienie, Maria Sułkowska 1922 Ach! tak! Błądziłem tu i tam – bez granic Jan Kasprowicz 1948 Ach, prawda, żem się włóczył tu i tam, był [słowo nieczytelne], Władysław Tarnawski 1948 Tak jest, niestety, znałem co bezdroże, Artur Górski 1968 Tak, prawda, żem się włóczył i był pośmiewiskiem Marian Hemar 1979 To smutna prawda: tu i tam bywałem Maciej Słomczyński 2011 Racje, niestety: gardząc wszelaką przystanią, Stanisław Barańczak 2015 Prawda, niestety, żem błądził po świecie Ryszard Długołęcki
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sonety Williama Shakespeare’a