Wszystko razem Ostatnia linia kodu, jedyna której jeszcze nie rozpracowaliśmy, to ta, która odwala całą robotę. Teraz umieszczamy wszystkie puzzle w jednym miejscu i nadchodzi czas, aby je ułożyć.

To jest najważniejsza część : print "\n".join(["%s %s" % (method.ljust(spacing), processFunc(unicode(getattr(object, method).__doc__))) for method in methodList])

Zauważmy, że jest to tylko jedno wyrażenie podzielone na wiele linii, ale które nie używa znaku kontynuacji (znaku odwrotnego ukośnika, \). Pamiętasz jak powiedzieliśmy, że pewne instrukcje mogą być rozdzielone na kilka linii bez używania odwrotnego ukośnika? Wyrażenia listowe są jednym z tego typu wyrażeń, ponieważ całe wyrażenie jest zawarte w nawiasach kwadratowych.

Zacznijmy od końca i posuwajmy się w tył. Wyrażenie for method in methodList okazuje się być wyrażeniem listowym. Jak wiemy, methodList jest listą wszystkich metod danego obiektu, które nas interesują, więc za pomocą tej pętli przechodzimy tę listę wykorzystując zmienną method.

Następnym elementem puzzli jest użycie unicode na notce dokumentacyjnej. Jak sobie przypominamy, unicode jest wbudowaną funkcją, która przekształca dane na unikod, ale notka dokumentacyjna jest zawsze łańcuchem znaków, więc po co ją jeszcze konwertować na unikod? Nie każda funkcja posiada notkę dokumentacyjną, a jeśli ona nie istnieje, atrybut __doc__ ma wartość None.

Teraz kiedy już mamy pewność, że otrzymamy unikod, możemy przekazać otrzymany unikodowy napis do processFunc, którą już zdefiniowaliśmy jako funkcję zwijającą lub niezwijającą białe znaki (w zależności od przekazanego argumentu). Czy już wiemy, dlaczego wykorzystaliśmy unicode? Do przekonwertowania wartości None na reprezentację w postaci unikodowego łańcucha znaków. processFunc przyjmuje argument będący unikodem i wywołuje jego metodę split. Nie zadziałałoby to, gdybyśmy przekazali samo None, ponieważ None nie posiada metody o nazwie split i rzucony zostałby wyjątek. Może się zastanawiasz, dlaczego nie konwertujemy do str? Ponieważ tworzone przez nas notki są napisami unikodowymi, w których nie wszystkie znaki należą do ASCII, a zatem str rzuciłby wyjątek.

Idąc wstecz, widzimy, że ponownie używamy formatowania łańcucha znaków, aby połączyć wartości zwrócone przez processFunc i przez metodę ljust. Jest to metoda łańcucha znaków (dodajmy, że napis unikodowy także jest łańcuchem znaków, tylko nieco o większych możliwościach), której jeszcze nie poznaliśmy.

Już prawie skończyliśmy. Mając nazwę metody method uzupełnioną spacjami poprzez ljust i (prawdopodobnie zwiniętą) notkę dokumentacyjną otrzymaną z wywołania processFunc, łączymy je i otrzymujemy pojedynczy napis, łańcuch znaków. Ponieważ odwzorowujemy listę methodList, dostajemy listę złożoną z takich łańcuchów znaków. Używając metody join z napisu "\n", łączymy tę listę w jeden łańcuch znaków, gdzie każdy elementem listy znajduje się w oddzielnej linii i ostatecznie wypisujemy rezultat.

I to już był ostatni element puzzli. Teraz powinieneś zrozumieć ten kod.

print "\n".join(["%s %s" % (method.ljust(spacing), processFunc(unicode(getattr(object, method).__doc__))) for method in methodList])