Utwór powstał w dwudziestoleciu międzywojennym i został opublikowany w zbiorze zatytułowanym „Pocałunki”. Akcja liryczna nie jest osadzona w konkretnej przestrzeni fizycznej, lecz skupia się na wewnętrznym, psychologicznym doświadczeniu kobiety po upływie miesiąca od ostatniego spotkania z bliską osobą.

Główni bohaterowie Podmiot liryczny (kobieta) – osoba cechująca się dużą samoświadomością i zdolnością do autoironii. Przechodzi ona proces godzenia się z utratą bliskiej relacji, ewoluując od przekonania o niezbędności partnera do życia, aż po chłodną i zdystansowaną analizę własnej kondycji. Adresat (mężczyzna) – postać nieobecna, dawny ukochany, którego brak był dla kobiety pierwotnie porównywalny z brakiem tlenu.

Zarys najważniejszych wydarzeń fabularnych Wiersz ma formę poetyckiego wyznania, w którym kobieta podsumowuje czas spędzony w separacji od mężczyzny. Odnotowuje ona fakt, że nie widzieli się od trzydziestu dni. Podmiot analizuje swoje fizyczne i psychiczne samopoczucie, dostrzegając u siebie pewną bladość, senność oraz skłonność do milczenia. Mimo tych objawów, które kojarzą się z osłabieniem organizmu, osoba mówiąca z zaskoczeniem stwierdza, że nie stało jej się nic tragicznego. Dochodzi do wniosku, że jej wcześniejsze wyobrażenie o miłości jako sile warunkującej biologiczne przetrwanie było błędne. Utwór kończy się ironiczną puentą, w której bohaterka zauważa, że wbrew jej obawom, egzystencja bez obecności drugiej osoby jest możliwa.

Najważniejsze tematy i problemy poruszane w utworze Demityzacja miłości romantycznej – utwór podważa przekonanie o tym, że zawód miłosny musi prowadzić do ostatecznej katastrofy lub śmierci. Adaptacja do samotności – tekst ukazuje proces oswajania bólu po rozstaniu i odkrywania, że człowiek posiada mechanizmy pozwalające mu przetrwać utratę ważnego uczucia. Dystans wobec własnych emocji – problemem jest umiejętność trzeźwej oceny sytuacji uczuciowej, bez ulegania zbędnemu patosowi czy przesadzie. Relacja między uczuciem a biologią – autorka zestawia miłość z potrzebą oddychania, by ostatecznie udowodnić, że to porównanie było jedynie poetycką hiperbolą (przesadnią).

Dominujące emocje i refleksje Lektura miniatury poetyckiej budzi początkowo współczucie dla cierpiącej kobiety, jednak finał utworu przynosi zmianę nastroju na bardziej refleksyjny i nieco sarkastyczny. Dominującym uczuciem jest gorycz zmieszana z ulgą. Czytelnik może odczuć ulgę wraz z podmiotem lirycznym, uświadamiając sobie, że czas pomaga odzyskać równowagę ducha. Refleksja koncentruje się na tym, że cierpienie po utracie miłości, choć zmienia człowieka (powoduje senność, milczenie), nie jest końcem świata, a ludzka psychika okazuje się bardziej wytrzymała, niż pierwotnie zakładano.

Aktualność utworu Problematyka radzenia sobie z rozstaniem oraz uświadomienia sobie, że ból po stracie bliskiej osoby jest stanem przejściowym, pozostaje uniwersalnym doświadczeniem bliskim każdemu człowiekowi, niezależnie od epoki.