Utwór powstał w 1945 roku, bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej, i został włączony do tomu „Ocalenie”. Akcja liryczna osadzona jest w sielankowej, niemal arkadyjskiej przestrzeni, która przypomina obrazy natury wolnej od niszczycielskiej działalności nowoczesnej cywilizacji. Czas utworu to moment tytułowego „końca świata”, który jednak nie różni się niczym od zwyczajnego, pogodnego dnia.

Główni bohaterowie Podmiot liryczny – postać o cechach wszechwiedzącego obserwatora, który zna przyszłość oraz ukryte myśli i oczekiwania ludzi. Może być interpretowany jako siła wyższa lub demiurg (stwórca świata), który z dystansem przygląda się wydarzeniom ostatecznym. Siwy staruszek – postać uosabiająca mądrość życiową i spokój. Choć zajmuje się prozaiczną czynnością podwiązywania pomidorów, pełni rolę nieoficjalnego proroka, który jako jedyny rozumie naturę nadchodzącego kresu. Ludzie (zbiorowość) – osoby wykonujące codzienne prace (rybak, szewc, handlarz), a także ci, którzy z zawiedzeniem wyczekują biblijnych znaków zagłady.

Zarys najważniejszych wydarzeń fabularnych Wiersz opisuje dzień, w którym następuje koniec świata, jednak obraz ten całkowicie odbiega od tradycyjnych wyobrażeń o kataklizmie. Przyroda funkcjonuje w pełnej harmonii: pszczoły zbierają nektar, delfiny bawią się w morzu, a wróble ćwierkają na dachu. Zwykli ludzie są pochłonięci swoimi rutynowymi zajęciami i nie dostrzegają w otoczeniu niczego niepokojącego. Ci, którzy spodziewali się spektakularnych zjawisk, takich jak grzmoty czy archanielskie trąby, czują się rozczarowani brakiem dramatyzmu. Jedyną osobą świadomą zachodzącej zmiany jest starszy mężczyzna pracujący w ogrodzie, który spokojnie powtarza, że innego końca świata nie będzie. Całość zamyka się w atmosferze głębokiego spokoju i akceptacji naturalnego porządku rzeczy.

Najważniejsze tematy i problemy poruszane w utworze Reinterpretacja apokalipsy – autor podejmuje polemikę z biblijną wizją końca świata, zastępując grozę i zniszczenie obrazem codzienności i spokoju. Krytyka katastrofizmu – utwór stanowi rozrachunek z przedwojennymi lękami i mrocznymi wizjami zagłady, wskazując na powszechność i niezauważalność śmierci. Harmonia natury i człowieka – tekst podkreśla wartość prostego życia w zgodzie z rytmem przyrody jako fundamentu ludzkiej egzystencji. Pochwała zwyczajności – problemem jest poszukiwanie sensu w prozaicznych czynnościach, które trwają niezależnie od wielkich procesów historycznych czy eschatologicznych (dotyczących rzeczy ostatecznych).

Dominujące emocje i refleksje Lektura utworu wywołuje zaskoczenie wynikające z kontrastu między tytułem a sielankową treścią. Zamiast lęku pojawia się spokój, ulga oraz refleksja nad ulotnością i pięknem chwili. Tekst skłania do przemyśleń nad tym, że ostateczny kres może być procesem ciągłym i łagodnym, wpisanym w naturalny bieg życia. Czytelnik może odczuć dystans do wielkich, tragicznych narracji na rzecz docenienia „tu i teraz”. Dominującym nastrojem jest pogodna melancholia, która niesie ze sobą rodzaj pocieszenia w obliczu nieuchronności przemijania.

Aktualność utworu Wizja końca świata jako zwyczajnego dnia pozostaje aktualna jako przestroga przed oczekiwaniem na gwałtowne znaki losu i zachęta do dostrzegania wartości w codziennym, spokojnym trwaniu.