Konstytucja kwietniowa (1935) Ustawa zasadnicza z 23 kwietnia 1935 roku została uchwalona w warunkach dominacji politycznej obozu sanacyjnego i ostatecznie zastąpiła konstytucję marcową z 1921 roku. Dokument ten wprowadzał model państwa autorytarnego, w którym nadrzędną rolę w systemie organów państwowych przyznano Prezydentowi Rzeczypospolitej.
Koncentracja władzy pod zwierzchnictwem Prezydenta RP Konstytucja kwietniowa odrzuciła klasyczną zasadę trójpodziału władzy na rzecz zasady jednolitości władzy państwowej. Według art. 2 ustawy zasadniczej, władza w państwie była skupiona w osobie Prezydenta, pod którego zwierzchnictwem pozostawały wszystkie pozostałe organy: rząd, parlament, siły zbrojne i sądownictwo. Dokument określał, że Prezydent odpowiada przed Bogiem i historią za losy państwa, co oznaczało całkowite zniesienie jego odpowiedzialności politycznej przed organami przedstawicielskimi. Głowa państwa dysponowała szerokim katalogiem prerogatyw, czyli uprawnień osobistych niewymagających podpisu (kontrasygnaty) ministra. Do najważniejszych prerogatyw należało: wyznaczanie następcy na wypadek wojny, mianowanie i odwoływanie Premiera, Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Wodza, a także prawo weta zawieszającego wobec ustaw oraz prawo rozwiązywania Sejmu i Senatu przed upływem kadencji.
Marginalizacja parlamentu i nowa struktura Senatu W nowym systemie rola Sejmu i Senatu została ograniczona do funkcji ustawodawczych i kontrolnych o mniejszym znaczeniu niż w modelu parlamentarnym. Sejm stracił realny wpływ na obsadę stanowiska premiera – uchwalenie wotum nieufności wobec rządu mogło zostać zignorowane przez Prezydenta, o ile nie uzyskało poparcia Senatu. Zmieniono również sposób wyłaniania Senatu, który stał się organem elitarnym. Jedną trzecią senatorów mianował bezpośrednio Prezydent, a pozostałe dwie trzecie wybierali obywatele spełniający rygorystyczne kryteria wykształcenia lub zasług dla państwa (tzw. elita zasługi). Ordynacja wyborcza z 1935 roku odebrała partiom politycznym prawo do zgłaszania kandydatów do Sejmu, przekazując tę kompetencję zgromadzeniom okręgowym zdominowanym przez przedstawicieli samorządów i organizacji gospodarczych.
Koncepcja państwa i ciągłość prawna Konstytucja kwietniowa zastąpiła pojęcie zwierzchnictwa narodu koncepcją państwa jako dobra wspólnego wszystkich obywateli. Zgodnie z art. 4, dobro powszechne stanowiło granicę dla praw jednostki, a wpływ obywatela na sprawy publiczne został uzależniony od jego wkładu pracy i zasług na rzecz państwa. Ustawa ta wprowadzała system, w którym interes państwa był nadrzędny wobec interesów partyjnych i indywidualnych. Dzięki zapisom o wyznaczaniu następcy przez Prezydenta, Konstytucja kwietniowa stała się podstawą prawną dla zachowania ciągłości instytucji państwowych po wybuchu II wojny światowej i umożliwiła legalne funkcjonowanie Rządu RP na Uchodźstwie. Dokument ten formalnie obowiązywał do momentu złożenia urzędu przez ostatniego prezydenta na emigracji, Ryszarda Kaczorowskiego, w 1990 roku.