Bilans starć: dziewięciu poległych i ranni po obu stronach barykady Pacyfikacja kopalni „Wujek” zakończyła się tragicznym bilansem, stając się najkrwawszym wydarzeniem stanu wojennego w Polsce. Użycie broni palnej przez siły porządkowe doprowadziło do śmierci protestujących robotników oraz licznych obrażeń wśród uczestników starć po obu stronach konfliktu.

Ofiary śmiertelne – Dziewięciu z Wujka W wyniku ostrzału prowadzonego przez Pluton Specjalny ZOMO śmierć poniosło dziewięciu górników. Sześciu z nich zginęło na miejscu: Józef Czekalski, Józef Giza, Ryszard Gzik, Bogusław Kopczak, Zbigniew Wilk i Zenon Zając. Trzech kolejnych zmarło w szpitalach w wyniku ciężkich postrzałów: Andrzej Pełka (zmarł po kilku godzinach), Joachim Gnida (zmarł 2 stycznia 1982 r.) oraz Jan Stawisiński (zmarł 25 stycznia 1982 r.). Najmłodszy z poległych miał 19 lat, najstarszy 48.

Ranni górnicy i funkcjonariusze Bilans rannych po stronie górników jest trudny do precyzyjnego ustalenia, ponieważ wielu z nich unikało zgłaszania się do szpitali w obawie przed aresztowaniem. Oficjalne dane mówią o 23 górnikach z ranami postrzałowymi i kilkudziesięciu z innymi obrażeniami (zatrucia gazem, potłuczenia). Po stronie sił pacyfikacyjnych rannych zostało 41 funkcjonariuszy milicji i żołnierzy, z czego kilkunastu odniosło cięższe obrażenia w wyniku walk wręcz i obrzucania ich ciężkimi przedmiotami. Skala przemocy i liczba ofiar wstrząsnęły opinią publiczną w kraju i za granicą, stając się symbolem oporu społeczeństwa wobec dyktatury wojskowej.