zakładnik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba przetrzymywana w celu wymuszenia jakiś korzyści; (1.2) ktoś zmuszony do czegoś pewnymi okolicznościami
(1.1-2)
(1.1) Porywacze zażądali okupu. Jeśli go nie dostaną, to zabiją zakładników. (1.2) Jak się okazuje, rząd stał się zakładnikiem własnych obietnic.
(1.1) zakładnik + (1.2) zakładnik +
(1.1) zakładnik terrorystów • dramat / los / życie / grupa / lista / wymiana zakładników • zostać zakładnikiem • brać / pojmać / uprowadzić / uwięzić / przetrzymywać / odbić / uwolnić zakładników
(1.1) porywacz
zakład zakładniczka pozakładać
angielski: (1.1) hostage baskijski: (1.1) bahitu chorwacki: (1.1) talac duński: (1.1) gidsel esperanto: (1.1) garantiulo francuski: (1.1) otage hiszpański: (1.1) rehén interlingua: (1.1) hostage islandzki: (1.1) gísl japoński: (1.1) 人質 kataloński: (1.1) ostatge koreański: (1.1) 인질 (injil) łaciński: (1.1) pignus niemiecki: (1.1) Geisel norweski (bokmål): (1.1) gissel norweski (nynorsk): (1.1) gissel / nowogrecki: (1.1) όμηρος portugalski: (1.1) refém rosyjski: (1.1) заложник , пленник słowacki: (1.1) rukojemník słoweński: (1.1) talec szwedzki: (1.1) gisslan węgierski: (1.1) túsz włoski: (1.1) ostaggio