kristendom ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) chrześcijaństwo
(1.1) kristendom, kristendommen,
(1.1) I 966 modtog Polen kristendommen fra Tjekkiet. → W roku 966 Polska przyjęła chrześcijaństwo od Czech. (1.1) Når en præst inviterer en dyreclairvoyant ind i kirken, er det med til at udhule kirke og kristendom indefra. → Gdy ksiądz zaprasza jasnowidza zwierzęcego do kościoła, to przyczynia się to do osłabiania Kościoła i chrześcijaństwa od środka.
(1.1) kristendomskundskab
kristen
kristendom ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) chrześcijaństwo
(1.1) en kristendom, kristendommen
(1.1) Den spanske misjonæren prøvde å omvende indianerne til kristendommen. → Hiszpański misjonarz próbował nawrócić Indian na chrześcijaństwo.
kristen kristne
kristendom ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) chrześcijaństwo
(1.1) ein kristendom, kristendommen lub kristendomen, kristendommar lub kristendomar, kristendommane lub kristendomane
kristen kristen
kristendom ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) chrześcijaństwo
(1.1) en kristendom, kristendomen
kristen