inwentarz ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) trwałe składniki majątku danej osoby fizycznej lub prawnej (1.2) spis ilościowy i wartościowy inwentarza (1.1)
(1.1-2)
(1.1) Gospodarstwo ma bardzo bogaty inwentarz.
(1.1) martwy / żywy inwentarz • drobny inwentarz • spis inwentarza z natury (1.2) sporządzić inwentarz
inwentaryzacja , inwentaryzator , inwentaryzatorka , inwentaryzowanie , zinwentaryzowanie zinwentaryzować , inwentaryzować inwentaryzacyjny, inwentarski, inwentarzowy
z dobrodziejstwem inwentarza
Aleksander Zajda, Analiza a synteza w rozwoju słownictwa polskiego, w: Historia języka, dialektologia, onomastyka w nowych kontekstach interpretacyjnych pod red. Renaty Przybylskiej, Macieja Raka, Agaty Kwaśnickiej-Janowicz, Wydawnictwo UJ, Kraków 2018, s. 133.
angielski: (1.1) inventory białoruski: (1.1) інвентар ; (1.2) інвентар bułgarski: (1.1) инвентар ; (1.2) инвентар czeski: (1.1) inventář duński: (1.1) inventar , inventarium islandzki: (1.1) eignarskrá łaciński: (1.1) inventarium niemiecki: (1.1) Inventar rosyjski: (1.1) инвентарь ukraiński: (1.1) інвентар ; (1.2) інвентар wilamowski: (1.1) inwentorz