biegun ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) miejsce z jakiegoś względu najdalsze lub posiadające najbardziej ekstremalne cechy; (1.2) jeden z dwóch punktów na powierzchni obracającego się ciała niebieskiego, przez które przechodzi jego oś obrotu (1.3) element takich przedmiotów jak koń na biegunach, lub fotel bujany, wygięty pręt na którym buja się dany przedmiot (1.4) (1.5) rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) szybki koń wierzchowy rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (3.1) wyznawca jednego z odłamów staroobrzędowców
(1.1-5) (2.1) (3.1)
(1.2) O tej porze roku na biegunie trwa dzień polarny. (1.3) Ten fotel bujany nadaje się tylko do wyrzucenia, jego bieguny są strzaskane. (1.4) Bieguny przeciwne przyciągają się.
(1.1) biegun zimna / niedostępności (1.2) biegun polarny / południowy / północny • zdobyć biegun
(3.1) strannik
biegunowość biegunowy
→ biegun, oś
angielski: (1.1) pole; (1.2) pole; (1.3) rocker; (1.4) pole; (1.5) pole arabski: (1.1) قطب białoruski: (1.1) полюс ; (1.2) полюс bułgarski: (1.2) полюс duński: (1.2) pol esperanto: (1.1) poluso; (1.2) poluso francuski: (1.1) pôle ; (1.2) pôle ; (1.3) bascule ; (1.4) pôle ; (1.5) pôle hebrajski: (1.1) קוטב (kotev) hiszpański: (1.1) polo ; (1.2) polo interlingua: (1.1) polo; (1.2) polo; (1.4) polo; (1.5) polo islandzki: (1.2) póll niemiecki: (1.1) Pol ; (1.2) Pol ; (1.3) Kufe nowogrecki: (1.1) πόλος ; (1.2) πόλος romansz: (1.1) pol ; (1.2) pol rosyjski: (1.1) полюс ; (1.2) полюс ; (1.4) полюс ; (1.5) полюс słowacki: (1.2) pól tuvalu: (1.1) pole ukraiński: (1.1) бігун ; (1.2) полюс włoski: (1.2) polo