obywatelstwo () , ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) związek prawny osoby fizycznej z jakimś państwem, który daje jej określone prawa i obowiązki;
(1.1)
(1.1) Obywatelstwo Gdańska dawało przywilej do posiadania ziemi. (1.1) Prezydent RP może nadać obywatelstwo polskie cudzoziemcom zasłużonym dla Polski.
(1.1) honorowe obywatelstwo • podwójne obywatelstwo • mieć obywatelstwo polskie / amerykańskie / rosyjskie /… • nadać / przyznać / uzyskać / utracić obywatelstwo • pozbawić kogoś obywatelstwa • prawo obywatelstwa
(1.1) przynależność
obywatel , obywatelka , obywatelskość obywatelski
od obywatel
(1.1) obywatelstwo odnosi się tylko do osób fizycznych, nie mają go inne osoby prawne; one posiadają jedynie przynależność państwową
angielski: (1.1) citizenship arabski: (1.1) جنسية , مواطنة baskijski: (1.1) herritartasun białoruski: (1.1) грамадзянства bułgarski: (1.1) гражданство czeski: (1.1) občanství duński: (1.1) statsborgerskab esperanto: (1.1) ŝtataneco fiński: (1.1) kansalaisuus francuski: (1.1) nationalité , citoyenneté hiszpański: (1.1) nacionalidad islandzki: (1.1) ríkisborgararéttur japoński: (1.1) 市民権, 公民権, 国籍 kataloński: (1.1) ciutadania kazachski: (1.1) азаматтық niemiecki: (1.1) Staatsangehörigkeit , Staatsbürgerschaft norweski (bokmål): (1.1) statsborgerskap norweski (nynorsk): (1.1) statsborgarskap / nowogrecki: (1.1) ιθαγένεια rosyjski: (1.1) гражданство szwedzki: (1.1) medborgarskap turecki: (1.1) vatandaşlık ukraiński: (1.1) громадянство węgierski: (1.1) állampolgárság włoski: (1.1) cittadinanza