__TOC__ prowokować ()
, ,
czasownik przechodni niedokonany ( sprowokować) (1.1) wywoływać (1.2) podburzać do czegoś
(1)
(1.1) U tego samego pacjenta mogą występować zarówno epizody prowokowane przez emocje, jak i przez długotrwałe nieruchome stanie. (1.1) W przypadku połknięcia substancji absolutnie nie wolno prowokować wymiotów, aby nie dopuścić do wtórnego poparzenia drogi pokarmowej i jamy ustnej! (1.2) Zostałem do tego sprowokowany. (1.2) Prowokował mnie cały czas głupimi minami, aż nie wytrzymałem i mu przyłożyłem.
(1.1) prowokować omdlenia / wymioty / zamieszki
(1.1) nakłaniać, perswadować, zachęcać (1.2) podżegać
(1.1) zniechęcać
(1.2) wpływać
(1.2) podpuszczać, podmawiać
prowok , prowokacja , prowokacyjność , prowokatorstwo , prowokator , prowokatorka , prowokowanie , sprowokowanie sprowokować prowokacyjny, prowokatorski prowokacyjnie, prowokatorsko
angielski: (1.1) provoke; (1.2) provoke arabski: (1.2) إستفز (istafazza) duński: (1.1) provokere, fremkalde; (1.2) provokere francuski: (1.1) provoquer górnołużycki: (1.1) prowokować hiszpański: (1.1) provocar, ocasionar, incitar, suscitar; (1.2) provocar, desafiar, irritar islandzki: (1.1) etja; (1.2) etja jidysz: (1.1) פּראָוואָצירן (prowocirn), צערייצן (cerejcn); (1.2) פּראָוואָצירן (prowocirn), צערייצן (cerejcn) łaciński: (1.1) provoco niemiecki: (1.1) provozieren; (1.2) provozieren rosyjski: (1.1) провоцировать; (1.2) провоцировать ukraiński: (1.1) провокува́ти; (1.2) провокува́ти, підбу́рювати węgierski: (1.1) provokál; (1.2) provokál
prowokować ()
czasownik niedokonany (1.1) prowokować