dragon ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) żołnierz lekkiej jazdy, pieszy i konny, później tylko konny (1.2) o potężnej i energicznej kobiecie, która lubi dyrygować, dowodzić innymi (1.3) luźna, szeroka patka na tylnej części płaszcza
(1.1)
(1.2) herod-baba
(1.1) kawalerzysta
dragonia dragoński
(1.1) Małgorzata Stefaniak, „Absztyfikant założył ancug”, czyli o niemieckich zapożyczeniach we współczesnej polszczyźnie potocznej, w: Język, Komunikacja, Informacja nr 6/2011, red. I. Koutny, P. Nowak, s. 223.
angielski: (1.1) dragoon czeski: (1.1) dragoun francuski: (1.1) dragon; (1.2) dragon , virago hiszpański: (1.1) dragón ; (1.2) sargentona , virago niemiecki: (1.1) Dragoner nowogrecki: (1.1) δραγόνος ; (1.2) αλόγα rosyjski: (1.1) драгу́н słowacki: (1.1) dragún , dragón ukraiński: (1.1) драгун węgierski: (1.1) dragonyos
dragon ()
rzeczownik (1.1) smok
(1.1) dragon; dragons
dragoness
(1.1)
dragon ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) smok
(1.1) dragon; dragons
dragonne, dracène
dragon ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) dragon (1.2) tarragon {roślina} (1.3) liście tej rośliny, używane jako przyprawa
(1.1) dragon, dragonen, dragoner, dragonerna
dragon ()
rzeczownik (1.1) smok