__TOC__ בלוט () balút
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) żołądź
בלוט ()
; polska: blut
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) krew
(1.1) בלוט;
(1.1) שפּײַען מיט בלוט → pluć krwią (1.1) + לאָזן בלוט → puszczać krew + (komuś) (1.1) בלוטגעפֿעס → naczynie krwionośne (1.1) בלוטדרוק → ciśnienie krwi
בלוטיקן בלוטיק, בלוטלאָז בלוטיק
ביז בלוט → do krwi בלוט און מילך → krew z mlekiem בלוט יונג → młodziutki, bardzo młody דאָס בלוט ווערט פֿאַרקילט אין די אָדערן → krew się ścina w żyłach אָפּגיין מיט בלוט → spływać krwią אייגן בלוט און פֿלייש → krew z krwi, kość z kości + ליגן אין בלוט → leżeć w naturze + (czyjejś), (z zamianą podmiotu i dopełnienia) mieć we krwi בייז בלוט → zła krew הייס בלוט → gorąca krew בלוט־בילבול → oszczerstwo krwi, oskarżenie o mord rytualny
,