צאָן

צאָן ()

; polska: con

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) ząb (1.2) ząb

(1.1-2) צאָן; ציין lub ציינער

(1.1) ער איז געווען אַלט אַ יאָר דרײַסיק, שטאַרק ווי אַ דעמב, אָבער מיט ווייניק ציין אין מויל.‏ → Miał około trzydziestu lat, był silny jak dąb, ale z niewieloma zębami w ustachמ. ווינטשעווסקי (M. Winczewski): ערינערונגען (Erinerungen).​. (1.1) .עס קלאַפּט אים אַ צאָן אין / אָן אַ צאָן → Stuka / Dzwoni / Szczęka zębami.

(1.1) + (ציינער שנײַדן זיך (בײַ → zęby się wyrzynają + (1.1) ציינבערשטל → szczoteczka do zębów (1.1) ציינדאָקטער → dentysta, stomatolog (1.1) צאָנווייטיק → ból zęba (1.1) ציינפֿלייש → dziąsło (1.2) ציינראָד → koło zębate

ציינדל

(1.1) לאַכן מיט ציינער → szczerzyć zęby (w uśmiechu) (1.1) קלעקן אויף אַ צאָן → ledwo starczać (1.1) (שאַרפֿן זיך די ציינער (אויף ( שאַרפֿן די ציינער) → ostrzyć sobie zęby (na) (1.1) (אויפֿעסן די ציין (אויף → zjeść zęby (na)

,