kniv ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) nóż
(1.1) en kniv, kniven, knive, knivene
(1.1) Hun spiser med kniv og gaffel. → Ona je nożem i widelcem.
(1.1) barberkniv → brzytwa • lommekniv → scyzoryk • knivstikker → nożownik • knivmager → rzemieślnik wyrabiający noże
have kniven på struben → mieć nóż na gardle
kniv ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) nóż
(1.1) en kniv, kniven, kniver, knivene
(1.1) Mannen ble drept med kniv. → Mężczyzna został zabity nożem.
knive
kniv ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) nóż
(1.1) ein kniv, kniven, knivar, knivane
(1.1) Barnet et middagen sin med kniv og gaffel. → Dziecko je swój obiad nożem i widelcem.
knive/kniva
kniv ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) nóż
(1.1) en kniv, kniven, knivar, knivarna
(1.1) Mannen vässade knivar hela dagen lång. → Mężczyzna ostrzył noże przez cały dzień.
(1.1) en vass/slö kniv → ostry/tępy nóż • kökskniv, ostkniv