lege ()
rzeczownik (1.1) prawo, norma (1.2) reguła, prawo (1.3) próba (metalu)
legealdi, legebiltzar, legedi, legegile, legeztatze legeztatu, legezkotu legezko, legal, legegile
lege ()
czasownik (1.1) bawić się (1.2) trzeć się (1.3) odgrywać, udawać (kogoś)
(1) at lege, leger, legede, leget
(1.1) Jeg har ikke lyst til at lege med ham. → Nie mam ochoty bawić się z nim.
(1.1) spille (1.3) spille, foregive
leg
lege med ilden → igrać z ogniem
lege ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) prawo
lege ()
rzeczownik (1.1) prawo
lege ()
(1.1) forma odmieniona 1. od legen (1.2) (Imperativ) od legen
(1.1-2)
(1.2) leg
lege ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) lekarz czasownik (2.1) leczyć
(1.1) en lege, legen, leger, legene (2.1) å lege, leger, leget, leget lub å lege, leger, legte, legt lub å lege, leger, lega, lega
(1.1) Jeg må til legen for å få resept. → Muszę iść do lekarza po receptę. (2.1) Fins det noen medisin som kan lege sykdommen? → Czy istnieje jakieś lekarstwo, które może wyleczyć tę chorobę?
(2.1) helbrede
(1.1)
lege ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) lekarz
(2.1) imiesłów czasu przeszłego czasownika liggje
(1.1) ein lege, legen, legar, legane
(1.1) Ho var hos legen i går og han sa ho hadde kreft. → Była wczoraj u lekarza i dowiedziała się, że ma raka.
(1.1) lækjar
lege ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) prawo